Δυο βρετανοί στρατιώτες περιμένουν υπομονετικά έξω από την πύλη του στρατοπέδου τους στο Άντριμ της Βόρειας Ιρλανδίας. Στα σακίδια τους έχουν παραλλαγές ερήμου, καθώς σε λίγες ώρες θα μετατεθούν στο Αφγανιστάν. Προς το παρόν πάντως περιμένουν μερικές πίτσες που έχουν παραγγείλει από ένα εστιατόριο της περιοχής. Σε λίγα λεπτά τα σώματά του κείτονται νεκρά μπροστά στην πύλη του στρατοπέδου δίπλα σε δυο τραυματισμένους υπαλλήλους του εστιατορίου που μόλις είχαν φέρει τις πίτσες. Λίγο αργότερα και ένας αστυνομικός θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες ενός ελεύθερου σκοπευτή.

Την ευθύνη για τα δυο περιστατικά ανέλαβαν οι οργανώσεις Αληθινός IRA και IRA-συνέχεια, που αντιτίθενται στην ειρηνευτική συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής. Για πρώτη φορά εδώ και έντεκα χρόνια, ένοπλες ομάδες, που δηλώνουν συνεχιστές του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού πραγματοποιούν επιθέσεις εναντίον στρατιωτών και αστυνομικών στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι επιθέσεις προκάλεσαν την οργισμένη αντίδραση όχι μόνο της βρετανικής κυβέρνησης, που τις χαρακτήρισε «βάρβαρα εγκλήματα» αλλά και παλαιών μαχητών του IRA, που τώρα συμμετέχουν μέσω του κόμματος Σιν Φείν στη διοίκηση της βόρειας Ιρλανδίας. Η απάντηση του Λονδίνου ήταν άμεση και θύμισε σε πολλούς τις σκοτεινές ημέρες της δεκαετίας του ‘70 και του ’80 όταν μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικές ομάδες, που συντονίζονταν από το Λονδίνο, τρομοκρατούσαν  τη Βόρεια Ιρλανδία στο όνομα της πάταξης της «τρομοκρατίας».

Μετά τις πρόσφατες επιθέσεις όλες οι βρετανικές στρατιωτικές βάσεις τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού. Από το Λονδίνο οι επιτελείς της μυστικής υπηρεσίας MI5, που έχουν οριστεί να προφυλλάσουν την «εθνική ασφάλεια» της Βόρειας Ιρλανδίας, βάσει των συμφωνιών της Μεγάλης Παρασκευής, εξετάζουν τώρα το ενδεχόμενο ανάπτυξης νέων στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή. Πολύ πιο ανησυχητικά όμως φαντάζουν τα σχέδια για ανάπτυξη ανδρών των ειδικών δυνάμεων του στρατού. Πρόκειται κυρίως για τους μυστικούς πληροφοριοδότες του στρατού που παλαιότερα δρούσαν στη Βόρεια Ιρλανδία επιχειρώντας να παρεισφρήσουν στην οργανωτική δομή του IRA. Η επιλογή των στόχων από τις δυο οργανώσεις επέτρεψε σε αρκετούς αναλυτές στη βόρεια Ιρλανδία να πραγματοποιήσουν ορισμένες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για το ρόλο του Λονδίνου αλλά και για την πορεία της ειρηνευτικής συμφωνίας. Φυσικά η επιλογή των στρατιωτών ήταν προφανής αν και το γεγονός ότι θα πετούσαν σύντομα για το Αφγανιστάν προσδίδει ένα διαφορετικό συμβολικό νόημα. Το Αφγανιστάν είναι η τελευταία χώρα στην οποία έχει στείλει στρατεύματα κατοχής το Ηνωμένο Βασίλειο (έστω και σαν στρατιωτική ορντίναντσα των ΗΠΑ) και η Ιρλανδία η πρώτη. Οι Βρετανοί στρατιώτες επιτελούν τον ίδιο ρόλο του κατακτητή και στις δυο περιπτώσεις. Τα δάκρυα λοιπόν του Λονδίνου για τους δολοφονημένους στρατιώτες είναι προφανώς κροκοδείλια αφού σύντομα θα τους έστελνε να την παίξουν κορόνα γράμματα  σε μάχες εναντίον των Ταλιμπάν.

Η περίπτωση του νεκρού αστυνομικού, έχει σαφώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Οι τοπικές αστυνομικές δυνάμεις της Βόρειας Ιρλανδίας προέκυψαν από τις συμφωνίες της Μεγάλης Παρασκευής και σε αυτές συμμετέχουν και καθολικοί. Το χτύπημα λοιπόν στην αστυνομία δεν στρεφόταν εναντίον της κατοχής αλλά εναντίον του ασθενούς κυβερνητικού μορφώματος που προέκυψε από την ειρηνευτική συμφωνία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα προβλήματα της Βόρειας Ιρλανδίας όχι μόνο δεν λύθηκαν με τις συμφωνίες της Μεγάλης Παρασκευής αλλά ενδεχομένως επιτάθηκαν. Οι ένοπλες δυνάμεις του IRA αφοπλίστηκαν αλλά τα βρετανικά στρατεύματα παρέμειναν στην περιοχή, έστω και σε σαφώς μικρότερους αριθμούς. Την ίδια ώρα η πρόσφατη οικονομική κρίση διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό όχι μόνο στο βόρειο τμήμα της Ιρλανδίας αλλά και στον ανεξάρτητο νότο ο οποίους χαρακτηριζόταν «κέλτικη τίγρης» της οικονομίας.

Ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού συνειδητοποιεί με απογοήτευση ότι η ειρηνευτική συμφωνία αποτέλεσε την ταφόπλακα για κάθε όνειρο ενιαίας και ανεξάρτητης Ιρλανδίας ή έστω για κάποιο βαθμό εθνικής αξιοπρέπειας των Ιρλανδών. Ακόμη και η Σκωτία θα απολαμβάνει σύντομα μεγαλύτερη αυτονομία από τη Βόρεια Ιρλανδία. Αυτή η δυσαρέσκεια και κυρίως οι νέες οικονομικές συνθήκες επιτρέπουν στις εναπομείνασες οργανώσεις του IRA να στρατολογήσουν νέα μέλη. Είναι χαρακτηριστικό ότι η δολοφονία του αστυνομικού έγινε στην ίδια ακριβώς περιοχή που το περασμένο καλοκαίρι είχαν σημειωθεί εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ νεαρών καθολικών και της αστυνομίας. Σε πρόσφατη έφοδο αστυνομίας σε ένα από τα στέκια του Αληθινού IRA βρέθηκαν μέλη ηλικίας δεκαπέντε ετών. Σήμερα ο Αληθινός IRA έχει φτάσει να αποτελείται από περίπου 100 μέλη (αριθμός πρακτικά αμελητέος σε σχέση με τις ένοπλες ομάδες που έχουν δράσει στο παρελθόν στην περιοχή αλλά, πάντως, υπαρκτός).

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι η ένοπλη δράση νομιμοποιείται σταδιακά στα μάτια των καθολικών κατοίκων της Βόρειας Ιρλανδίας. Παρά τη σχετική δυσφορία για τις συμφωνίες της Μεγάλης Παρασκευής η υποστήριξη προς τη χρήση βίας δεν υπήρξε ποτέ χαμηλότερη στην ιστορία των Ιρλανδών. Χωρίς την παραμικρή λαϊκή βάση τα δυο ενεργά παρακλάδια του IRA εξυπηρετούν, παρά τη θέλησή τους, τα συμφέροντα του Λονδίνου. Όχι μόνο επιτρέπουν στις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες να ενεργοποιηθούν  και πάλι στην περιοχή αλλά οδηγούν και το Σιν Φέιν σε ακόμη πιο συντηρητικές θέσεις υποτάσσοντάς το στη βούληση των αντιπάλων του.  Οι τρομοκρατικές αυτές οργανώσεις ελπίζουν θεωρητικά ότι ενεργοποιώντας τις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις θα προκαλέσουν τη λαϊκή αντίδραση που θα στηρίξει τη δράση τους. Η κατάσταση όμως είναι ακριβώς αντίστροφη. Με τη δράση τους υποσκάπτουν τις δραστηριότητες κάθε λαϊκού κινήματος που θα μπορούσε να θέσει ταξικά ή εθνοτικά ζητήματα (τα οποία ούτως η άλλως ήταν πάντα αλληλένδετα στην ιστορία του ιρλανδικού αγώνα).  ΠΡΙΝ