To αληθινό πρόσωπο της αστυνομικής βαναυσότητας αλλά και τη βαθειάς ανοησίας, το οποίο αντιγράφει κατά γράμμα η ελληνική κυβέρνηση, έφεραν στο προσκήνιο τα επεισόδια που ακολούθησαν τη σύνοδο των G20 στο Λονδίνο. Χρειάστηκε ο θάνατος ενός αθώου περαστικού, τον οποίο τα βρετανικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης αρνούνταν πεισματικά να αποδώσουν στην αστυνομία, για να ξεδιπλωθεί το κουβάρι του αυταρχικού κράτους που έχει οικοδομηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Ιαν Τόμλινσον έπεφτε νεκρός στο κέντρο του Λονδίνου, λίγα μόλις λεπτά από τη στιγμή που δέχθηκε απρόκλητη και πισώπλατη επίθεση από άνδρα των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Χρειάστηκε να δημοσιοποιηθεί το βίντεο από το συγκεκριμένο περιστατικό ώστε να κινηθούν οι σχετικές διαδικασίες εναντίον του αστυνομικού – ευτυχώς όχι από την αστυνομία, η οποία κρίθηκε αναρμόδια να εξετάσει την υπόθεση, αλλά από ανεξάρτητο σώμα επιθεωρητών. Από την προανάκριση διαπιστώθηκε ότι ο αστυνομικός όχι μόνο είχε αφαιρέσει τα διακριτικά από τη στολή του αλλά είχε φορέσει και στρατιωτική κουκούλα ώστε να μην αναγνωρίζεται. Πιο απλά, αν εξαιρέσει κανείς ότι γνώριζε αγγλικά, θα μπορούσε να είναι ένα άξιο τέκνο της ελληνικής αστυνομίας.

Η δολοφονία του άτυχου πολίτη δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία αλλά αναπόδραστη συνέπεια της τακτικής που ακολουθεί το τελευταίο διάστημα η Σκότλαντ Γιάρντ. Λίγα 24ωρα πριν από τη μεγάλη διαδήλωση του Λονδίνου, Βρετανοί βουλευτές κατέθεταν στο κοινοβούλιο ερώτηση για τα αυταρχικά μέτρα της αστυνομίας αλλά και τις προκλητικές και αναίτιες προσαγωγές πολιτών. Οι βουλευτές κατήγγειλαν ότι η αστυνομία κάνει χρήση άσχετων νομοθετικών ρυθμίσεων περί «αντικοινωνικής συμπεριφοράς» και «παρενόχλησης» (η βρετανική εκδοχή της εξύβρισης αρχής) καταπατώντας τα δικαιώματα των πολιτών. Οι καταγγελίες γίνονταν στον απόηχο της εν ψυχρώ εκτέλεσης του Βραζιλιάνου Σαρλ Ντε Μενέζες στο μετρό του Λονδίνου – εκτέλεση η οποία εντυπωσίασε τον κύριο Μαρκογιαννάκη για τον τρόπο με τον οποίο συγκαλύφθηκε τελικά από την αστυνομία και την κυβέρνηση Μπράουν.

Το τι σημαίνουν στην πράξη αυτές οι καταγγελίες έγινε κατανοητό την ημέρα της διαδήλωσης, όταν η ηγεσία της Σκότλαντ Γιάρντ διέταξε να εφαρμοστεί η λεγόμενη επιχείρηση «χύτρα». Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις περικυκλώνουν μεγάλες ομάδες διαδηλωτών στις οποίες απαγορεύουν την έξοδο. Η άτυπη κράτηση των διαδηλωτών μπορεί να διαρκέσει ακόμη και για εφτά ώρες. Δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν κατέγραψαν κωμικοτραγικές εικόνες από γονείς που εκλιπαρούσαν την αστυνομία να τους αφήσει να πάνε να πάρουν τα παιδιά τους από το σχολείο. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι ολόκληρες περιοχές του Λονδίνου μετατράπηκαν σε μια τεράστια τουαλέτα αφού οι αποκλεισμένοι διαδηλωτές αναγκάζονταν να κάνουν τις φυσικές τους ανάγκες σε δημόσιο χώρο. Προκειμένου να επιτρέψουν σε ορισμένους να εγκαταλείψουν την περιοχή οι αστυνομικοί ζητούσαν να καταγράψουν τα στοιχεία τους και να τους φωτογραφίσουν – πράξη εντελώς παράνομη, για την οποία όμως δεν διατάχθηκε καμία έρευνα. Βασικός στόχος της επιχείρησης «χύτρα» δεν είναι φυσικά η πρόληψη επεισοδίων (ορισμένες από τις πιο βίαιες συγκρούσεις σημειώθηκαν μεταξύ της αστυνομίας και ειρηνικών διαδηλωτών που απλώς προσπαθούσαν να επιστρέψουν σπίτια τους) αλλά η τρομοκράτηση του πληθυσμού. «Ποιος θα σκεφτεί να ξαναπάει σε διαδήλωση εάν τον κρατάνε εκεί για εφτά ώρες» έλεγαν σε βρετανικές εφημερίδες άνθρωποι που βρέθηκαν στο κέντρο του Λονδίνου. 

Φυσικά η συμπεριφορά της αστυνομίας αποτελεί απλώς τον ακρογωνιαίο λίθο του αυταρχικού συστήματος που οικοδομείται συστηματικά στην Αγγλία μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Μέσα σε λίγα χρόνια η Βρετανία κατάφερε ουσιαστικά να καταργήσει τις αρχές του Habeas Corpus που εδώ και αιώνες προστάτευαν τους πολίτες από παράνομες προσαγωγές και συλλήψεις. Με πρόσχημα την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας οι πολίτες μπορούν πλέον να φυλακιστούν χωρίς να έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και μάλιστα σε άγνωστη τοποθεσία και χωρίς να δικαιούνται πρόσβαση σε δικηγόρο. Η χώρα που γέννησε τις αρχές της Magna Carta και του Habeas Corpus, ανοίγοντας το δρόμο στην αστική τάξη να νικήσει τον αυταρχισμό του Μεσαίωνα, έχει επιστρέφει στο 13ο αιώνα. Για άλλους βέβαια βρίσκεται πιο κοντά στο σήμερα. Το βρετανικό ημερολόγιο φαίνεται να έχει κολλήσει στο οργουελικό 1984 όπου οι κινήσεις των πολιτών καταγράφονται επί 24ωρου βάσεως από κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης.

H Βρετανία έχει περισσότερες κάμερες κλειστού κυκλώματος ανά κάτοικο από οποιαδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη. Τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια κάμερες εξασφαλίζουν ότι οι κινήσεις του μέσου Βρετανού καταγράφονται τουλάχιστον 300 φορές την ημέρα. Μάλιστα, ειδικά προγράμματα υπολογιστών αναλαμβάνουν να φιλτράρουν, για λογαριασμό της αστυνομίας, τον τεράστιο όγκο δεδομένων που καταγράφεται αναζητώντας συγκεκριμένα πρόσωπα μέσα στο πλήθος. Ουσιαστικά δηλαδή λύνουν το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν όλα τα αυταρχικά καθεστώτα στην ιστορία της ανθρωπότητας: Μπορούν να παρακολουθούν το σύνολο του πληθυσμού χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσουν ένα δίκτυο παρακολούθησης το οποίο θα απασχολούσε σχεδόν τους μισούς πολίτες.

Το μόνο πρόβλημα φυσικά που δεν έχουν καταφέρει να λύσουν είναι ο υδροκεφαλισμός που ευδοκιμεί σε τέτοιου είδους καθεστώτα. Η εικόνα του επικεφαλής της βρετανικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας που βγήκε στους δρόμους του Λονδίνου κραδαίνοντας μπροστά σε φωτογράφους άκρως απόρρητα έγραφα για επιχειρήσεις των ειδικών δυνάμεων (σελ 24) δεν χρειάζεται σχολιασμό. Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους τους οποίους η ελληνική κυβέρνηση και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν ως σύγχρονους Σέρλοκ Χολμς που θα έδιναν τη λύση στο πρόβλημα της τρομοκρατίας. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκαν επιθεωρητές Κλουζό, άξιοι να τύχουν θαυμασμού μόνο από διανοητικά υποδεέστερα όντα και τριτοκοσμικούς ανθρωποφύλακες. 

Εφημερίδα ΠΡΙΝ