Mon, 27 Feb 2012 07:54:40 -0800WeeblySun, 28 Jun 2009 15:56:24 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/6.html Χρειάστηκαν δυο εβδομάδες απερίγραπτης βαναυσότητας από το καθεστώς του Αχμεντινετζάντ για να περιοριστούν (τουλάχιστον καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές) οι ταραχές που συγκλόνισαν την Τεχεράνη και άλλα αστικά κέντρα του Ιράν. Η ιρανική κοινωνία μετρά τουλάχιστον 17 νεκρούς και εκατοντάδες συλληφθέντες σε μια σύγκρουση που πυροδοτήθηκε από τη διαμάχη στο εσωτερικό της κυρίαρχης ελίτ αλλά προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό.

Καθώς οι αξιόπιστες πληροφορίες από το εσωτερικό του Ιράν έρχονται με το σταγονόμετρο (παρά τη μυθική παρουσία του Ιντερνετ) είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αξιολογήσουμε την πολιτική και ταξική σύνθεση που έλαβαν οι διαδηλώσεις τις τελευταίες ημέρες. Είναι βέβαιο ότι τα ανώτερα στρώματα της νεολαίας, που κατέβηκαν πρώτα στο δρόμο, βρήκαν αργότερα στο πλευρό τους ευρύτερες ομάδες του πληθυσμού που ασφυκτιούν όχι μόνο από το αυταρχικό καθεστώς των αγιατολάδων αλλά και από την αλματώδη άνοδο της φτώχειας και της ανεργίας. Ανάμεσά τους βρέθηκαν και τα πιο μαχητικά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων (εργατών και εμπόρων) που είχαν ήδη συγκρουστεί με τις αρχές στις εκδηλώσεις της πρωτομαγιάς αλλά και σε ορισμένα περιστατικά που σημειώθηκαν στο μπαζάρ της Τεχεράνης – το πραγματικό χρηματιστήριο της ιρανικής οικονομίας.

«Αυτό που συμβαίνει στους δρόμους του Ιράν δεν αφορά πλέον τις εκλογές και πολύ περισσότερο τη διαμάχη μεταξύ του Ραφσαντζανί και του Χαμενεϊ» υποστήριξε ο Μεχντί Κουχεστανί, ο οποίος εκπροσωπεί μια ομπρέλα ανεξάρτητων συνδικάτων τα οποία συχνά λειτουργούν με έδρα στο εξωτερικό. Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι «οι εργάτες στο Ιράκ δεν περίμεναν την παραμικρή βελτίωση της θέσης τους από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Μουσαβί, τον οποίο είχαν γνωρίσει ως πρωθυπουργό αμέσως μετά την ισλαμική επανάσταση. Ήθελαν απλώς να εκφράσουν την ολοκληρωτική απογοήτευσή τους από τον Αχμεντινετζάντ. Να σημειωθεί ότι σχεδόν όλα τα ανεξάρτητα εργατικά συνδικάτα στο Ιράν βρίσκονται στην παρανομία ύστερα από τους ανηλεείς διωγμούς που υπέστησαν οι συνδικαλιστές στα τριάντα χρόνια της ισλαμικής δημοκρατίας. Όπως σημειώνουν βέβαια οι συγγραφείς Αντρές Μαλμ και Σόρα Εσμαϊλιάν, στο εξαιρετικό βιβλίο τους Iran on the Brink (Το Ιράν στα άκρα), το εργατικό κίνημα έδωσε νέα σημεία ζωής επί προεδρίας Χαταμί - η νεοφιλελεύθερη στροφή του οποίου εκτίναξε τα ποσοστά της φτώχειας και της ανεργίας.

Ενώ όμως η κοινωνική έκρηξη των ανώτερων στρωμάτων βρήκε κάποια υποστήριξη και από τη βάση, το γεγονός ότι η ένταση δεν μεταλαμπαδεύτηκε έξω από τα αστικά κέντρα μαρτυρά πολλά για την πολιτική και κοινωνική βάση του προέδρου Αχμεντινετζάντ και των υποστηρικτών του. Οι συγκρούσεις των τελευταίων εβδομάδων ίσως να αποτελούν το σημαντικότερο κοινωνικό γεγονός μετά την πτώση του Σάχη αλλά σε καμία περίπτωση δεν κατάφεραν να αγγίξουν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Δεν χρειάζεται να σκιαγραφήσει κανείς μια αγιογραφία του Ιρανού προέδρου (και πολύ περισσότερο να τον συγκρίνει με ηγέτες της Λατινικής Αμερικής) για να καταλάβει ότι το καθεστώς των αγιατολάδων διαθέτει ακόμη ισχυρά επίπεδα νομιμοποίησης στα πλέον πληβειακά, συντηρητικά και θρησκόληπτα τμήματα του πληθυσμού.  Φυσικά η φαινομενική ηρεμία που επικρατεί στους δρόμους της Τεχεράνης δεν εξαργυρώνεται και σε πολιτικό επίπεδο για τον Αχμεντινετζάντ. Παρά το γεγονός ότι οι Φρουρού της Επανάστασης και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης επικύρωσαν την εκλογική νίκη του προέδρου τίποτα πλέον δεν είναι το ίδιο στο πολιτικό σκηνικό. Οι δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις της ιρανικής ελίτ έχουν διασχίσει τον Ρουβίκωνα γκρεμίζοντας στο πέρασμά τους και τις γέφυρες επιστροφής. Κάθε πλευρά έχει συνωμοτήσει για την ανατροπή των αντιπάλων της. Οι κατηγορίες που εξαπολύονται εκατέρωθεν ξεκινούν από απλά ποινικά αδικήματα και φτάνουν μέχρι την προδοσία. Οι πληγές είναι αδύνατον πλέον να επουλωθούν ακόμη και αν βρεθεί ένα προσωρινό modusVivendi.

Ο Αχμεντινετζάντ μάλιστα έπεσε θύμα της πρώτης κοινοβουλευτικής ανταρσίας όταν 180 από τους 290 βουλευτές αρνήθηκαν να παραστούν στην εθιμοτυπική τελετή που διοργάνωσε για την εκλογική του νίκη. Ανάμεσα στις ηχηρές απουσίες συμπεριλαμβάνεται και ο εκπρόσωπος του σώματος Αλί Λαριτζανί ο οποίος χαρακτηριζόταν από ξένους αναλυτές ως σάρκα εκ της σαρκός του Ιρανού προέδρου. Σε εξίσου δεινή θέση βρίσκεται και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης της χώρας Αλί Χαμενεϊ ο οποίος έριξε όλο του το πολιτικό βάρος για να διασώσει τον Αχμεντινετζάντ. Για πρώτη φορά στα τριάντα χρόνια της ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν το κύρος του ανώτατου ηγέτη βρίσκεται σε τόσο χαμηλό επίπεδο – γεγονός που επιτρέπει στον σκιώδη Ραφσαντζανί να οργανώνει την αντεπίθεσή του στρατολογώντας νέους υποστηρικτές μέσα από το ιερατείο.

Το δίδυμο Αχμεντινετζάντ - Χαμενεϊ ενδέχεται να καταφύγει σε ακόμη σκληρότερες μεθόδους για να ελέγξει τους πολιτικούς του αντιπάλους γεγονός που, μακροπρόθεσμα, μόνο φθορά μπορεί να επιφέρει. Στον καιάδα της ιρανικής πολιτικής κρίσης φαίνεται πως πέφτει προσωρινά και η Αντάντ που είχε οικοδομήσει ο Αμερικανός πρόεδρος με την Τεχεράνη. Ύστερα από μια εβδομάδα σιωπής, κατά τη διάρκεια της οποίας η Ουάσινγκτον έπαιζε το ρόλο του καλού μπάτσου αφήνοντας το Λονδίνο στον παραδοσιακό ρόλο του κακού, ο Ομπάμα ήταν πλέον αναγκασμένος να καταδικάσει το κύμα βίας που εξαπέλυσε το καθεστώς εναντίον των διαδηλωτών. Ο Αχμεντινετζάντ απέτισε άμεση συγγνώμη από τον πλανητάρχη και η Ουάσινγκτον απάντησε ανακαλώντας τις προσκλήσεις που είχε αποστείλει σε Ιρανούς διπλωμάτες να παρευρεθούν (για πρώτη φορά) στους εορτασμούς για την αμερικανική εθνική γιορτή της 4ης Ιουλίου. Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ εύχονταν την επικράτηση του Μουσαβί, τώρα παρακολουθούν με αμηχανία τις εξελίξεις γνωρίζοντας ότι κάθε παρέμβασή τους θα έχει το αντίθετο του επιθυμητού αποτελέσματος – γιατί πολύ απλά, κάθε Ιρανός πολιτικός που απολαμβάνει την ανοιχτή υποστήριξη των ΗΠΑ μπορεί να θεωρεί εαυτόν καμένο από χέρι. 

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

]]>Wed, 24 Jun 2009 00:00:19 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/post-title-click-and-type-to-edit2.html Να ρίξει φως στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές του Ισραήλ κατάφερε ο γενικός γραμματέας του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), με την απεργία πείνας την οποία πραγματοποίησε για διάστημα δυο εβδομάδων. Ο Σααντάτ διαμαρτύρεται για την ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών κράτησης η οποία ξεκίνησε μετά την τελευταία επιχείρηση του Ισραήλ εναντίον της Γάζας.

Οι κρατούμενοι στερήθηκαν, αιφνιδιαστικά, στοιχειώδη δικαιώματα που είχαν κερδίσει με αγώνες δεκαετιών μέσα στα ισραηλινά κολαστήρια. Συγκεκριμένα ο ίδιος παραμένει στην απομόνωση από τον Μάρτιο όπως άλλωστε και εκατοντάδες άλλοι Παλαιστίνοι κρατούμενοι. Κατά παράβαση διεθνών συνθηκών οι κρατούμενοι δεν έχουν δικαίωμα να δεχθούν επισκέψεις ούτε από συγγενικά τους πρόσωπα, τα οποία σε αρκετές περιπτώσεις δεν γνωρίζουν ούτε σε πια φυλκή βρίσκεται ο κάθε κρατούμενος. Οι ισραηλινές αρχές  αλλάζουν συχνά τις πτέρυγες αλλά ακόμη και τα κτιριακά συγκροτήματα στα οποία κρατούνται οι Παλαιστίνιοι προκειμένου να αποτρέψουν τη δημιουργία ισχυρών δεσμών μεταξύ των κρατουμένων. Οι συνθήκες είναι ακόμη χειρότερες για τα ηγετικά στελέχη παλαιστινιακών οργανώσεων τα οποία σπάνια έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με άλλους συγκρατούμενούς τους.

Ο  Σααντατ ανέλαβε επικεφαλής του PFLP μετά τη δολοφονία, στη Ραμάλα, του προηγούμενου ηγέτη της οργάνωσης Αμπού Αλί Μουσταφά, από το Ισραήλ. Ο ισραηλινός στρατός τον είχε απαγάγει μέσα από τις παλαιστινιακές φυλακές της Ιεριχούς, όπου επίσης κρατούνταν παράνομα από την Παλαιστινιακή Αρχή ύστερα από συμφωνία με την Ουάσινγκτον και το Λονδίνο. Το ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο των Παλαιστινίων αλλά και η Διεθνής Αμνηστία είχαν κρίνει παράνομη τη δίκη του   και είχαν ζητήσει την άμεσή απελευθέρωσή του – αίτημα το οποίο απέρριψε η ΠΑ.

Ο Σααντατ κατέληξε να κρατείται σε παλαιστινιακές φυλακές υπό την επιτήρηση αμερικανών και βρετανών δεσμοφυλάκων μέχρι τη στιγμή που το ισραηλινό κράτος επιτέθηκε στις φυλακές και τον απήγαγε. Από το 2006, οπότε πραγματοποιήθηκε η επιχείρηση απαγωγής ξεκίνησε μια νέα οδύσσεια, ανακρίσεων και βασανιστηρίων. Τελικά ο Σααντάτ καταδικάστηκε από ισραηλινό δικαστήριο σε ποινή κάθειρξης τριάντα ετών. Κατηγορείται μεταξύ άλλων από το Ισραήλ για την απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού υπουργού τουρισμού, Ρεχαβαμ Ζεεβί, το 2001.

]]>Mon, 22 Jun 2009 05:22:39 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/5.html Πράσινη επανάσταση, επανάσταση του Ιντερνετ, του twitter και του Facebook. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μας έχουν συνηθίσει σε παιδαριώδεις αναλύσεις για το Ιράν, αυτή τη φορά όμως ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Ύστερα από τις εκλογές που ανέδειξαν τον Αχμεντινετζάντ νικητή, με διαφορά 11 εκατομμυρίων ψήφων, και ενώ η αντιπολίτευση κατέβαινε στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για εκτεταμένη νοθεία, τα δυτικά ΜΜΕ είδαν το όραμα μιας σύγχρονης εξέγερσης η οποία όμως δεν θα μπορούσε να έχει πραγματοποιηθεί ούτε στο Μανχάταν. Δεν χρειάζεται να περάσεις παρά μερικές ώρες στο Ιράν για να καταλάβεις ότι με τις απελπιστικά αργές ταχύτητες πρόσβασης στο διαδίκτυο εάν θέλεις να οργανώσεις μια εξέγερση μέσω του Ιντερνετ θα έπρεπε να έχεις ξεκινήσεις από… πέρυσι. Ούτε χρειάζεται βέβαια βαθιά γνώση της ιρανικής κοινωνίας για να καταλάβεις ότι πρόσβαση στο διαδίκτυο έχουν μόνο τα ανώτερα και ανώτατα κοινωνικά στρώματα που ζούν σε θύλακες δυτικής ευημερίας στη Βόρεια Τεχεράνη.

Οι συγκρούσεις που φέρνουν το Ιράν στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου έχουν προφανώς πολύ βαθύτερες ρίζες και αφορούν μια λυσσαλέα σύγκρουση που διεξάγεται εδώ και χρόνια στο εσωτερικό της οικονομικής ελίτ της χώρας. Χωρίς κανείς να μπορεί να αμφισβητήσει ότι παρατηρήθηκαν παρατυπίες στην εκλογική διαδικασία, όλο και περισσότερα στοιχεία (τα οποία προέρχονται ακόμη και από αμερικανικά ιδρύματα ερευνών) συνηγορούν στο ότι ο Αχμεντινετζάντ θα κέρδιζε ούτως η άλλως τις εκλογές. Παρά την εκτεταμένη διαφθορά της κυβέρνησης και την οικονομική κρίση (αποτέλεσμα μεταξύ άλλων και της πτώσης της τιμής του πετρελαίου) ο σημερινός πρόεδρος έχει κερδίσει την καρδιά των πληβειακών στρωμάτων του πληθυσμού. Προσφέροντας σημαντικά έργα υποδομής αλλά ακόμη και χρήματα, απευθείας στους ψηφόφόρους, ο Αχμεντινετζάντ έθεσε και πάλι σε λειτουργία το ιδιώτυπο κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο εδώ και τριάντα χρόνια εξασφαλίζει στο θρησκευτικό κατεστημένο την νομιμοποίηση που χρειάζεται από ευρεία στρώματα του πληθυσμού.  

Φυσικά η οργή της νεoλαίας της Τεχεράνης και των άλλων αστικών κέντρων ούτε καθοδηγούμενη από ξένα κέντρα είναι, ούτε αδικαιολόγητη. Έχωντας λύσει το άμεσο πρόβλημα της επιβίωσης τα μεσαία και ανώτερα στρώματα είναι λογικό να ζητούν τις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες τις οποίες τους στερεί το αυταρχικό καθεστώς των μουλάδων. Δεν πρόκειται δηλαδή για εξέγερση των καλομαθημένων αλλά για τη δίκαιη οργή μιας ευημερούσας αλλά και αφυκτιούσας νεολαίας. Η εξέγερση αυτών των τμημάτων του πληθυσμού ενεργοποιήσε τα πλέον σκοτεινά αντανακλαστικά των φρουρών της επανάστασης και παρακρατικών ομάδων που απάντησαν με απίστευτη ομώτητα. Εκατοντάδες φοιτητές συνελήφθησαν, δεκάδες άτομα τραυματίστηκαν ενώ ακόμη και ξένοι δημοσιογράφοι ένιωσαν το βαρύ χέρι του νόμου. Αν και ο αριθμός των νεκρών παραμένει δύσκολο να επιβεβαιωθεί, πστεύεται ότι θα ξεπεράσει τους επτά νεκρούς που είχαν αρχικά ανακοινωθεί. Ακόμη και υπό αυτό το πρίσμα όμως τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δεν συνιστούν γνήσια “λαική επανάσταση” όπως θέλουν να την βλέπουν τα ξένα μέσα ενημέρωσης αλλά παραπέμπουν περισσότερο σε… πραξικόπημα.

Ο πραγματικός αντίπαλος του Αχμεντινετζάντ δεν ήταν η νεολαία της Τεχεράνης αλλά ο μακιαβελικός πρώην πρόεδρος Χασεμί Ραφσαντζανί ο οποίος κινεί τα νήματα της αντιπολίτευσης.  Φιλοδοξώντας να καταλάβει ακόμη και τη θέση του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, ο ζάμπλουτος και βαθιά διεφθαρμένος πολιτικός έριξε κολοσσιαία χρηματικά ποσά για να στήσει σε διάστημα μερικών εβδομάδων την προεκλογική εκστρατεία του Μοσαβί. Ο Ραφσαντζανί, ο οποίος είχε εμπλακεί ακόμη και στο σκάνδαλο Ιράν Κόντρα έδωσε πολιτικό προσωπείο στο φιλοδυτικό, παγκοσμοιοποιημένο κεφάλαιο του Ιράν. Το συγκεκριμένο τμήμα της ιρανικής οικονομικής ελίτ, το οποίο φλερτάρει ανοιχτά με τη Δύση και τα νεοφιλελευθερα δόγματα της Ουάσινγκτον, διεκδίκησε με αξιώσεις την εξουσία. Στο πλευρό του βρέθηκε και μεγάλο τμήμα των μεσαίων στρωμάτων και κυρίως οι πανίσχυροι, ακόμη και σήμερα, Μπαζαρί. Πρόκειται για τους εμπόρους των αγορών της Τεχεράνης που στο παρελθόν είχαν στηρίξει τον κλήρο καθορίζοντας, ουσιαστικά, την τροπή που θα έπερνε η ισλαμική επανάσταση του Χομεϊνί. Οι Μπαζαρί, που το 2005 είχαν στηρίξει τον Αχμεντινετζάντ, πέρασαν τώρα στο αντίπαλο στρατόπεδο διαμαρτυρόμενοι με αυτό τον τρόπο για την κακοδιαχείριση της οικονομίας, την αύξηση του πληθωρισμού και την γενικότερη οικονομική κρίση.  

Αυτή όμως η ανίερη συμμαχία των εμπόρων, της φιλοδυτικής οικονομικής ελίτ και μεγάλου τμήματος των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων της νεολαίας δεν ήταν ικανή να κερδίσει στις κάλπες τις μεγάλες πληβειακές και βαθιά συντηρητικές μάζες του Ιράν. Τουλάχιστον όχι αμαχητί. Η μάχη όχι μόνο δεν έχει κριθεί αλλά θα συνεχίσει να πυροδοτεί ανεξέλεγκτες εκρήξεις σε όλα τα επίπεδα της ιρανικής κοινωνίας. Σε θρησκευτικό επίπεδο ο Αχμεντινετζάντ μπορεί πλέον να θεωρεί βέβαιη τη στήριξη του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη Χαμενεϊ. Το ερώτημα είναι εάν ο τελευταίος μπορεί να θεωρεί δεδομένη… τη θέση του. Ο Ραφσαντζανί διεξάγει πλέον παρασκηνιακό πόλεμο επιστρατεύοντας τις εφεδρείς του και μέσα στο θρησκευτικό κατεστημένο με στόχο να καταλάβει και αυτό το προπύργιο του μετεπαναστατικού καθεστώτος. Καθοριστικής σημασίας θα είναι η στάση των ενόπλων τμημάτων που ξεκινούν από τον τακτικό στρατό και τους φρουρούς της επανάστασης και φτάνουν μέχρι παραστρατιωτικές οργανώσεις με εκατομμύρια μέλη. Μέχρι στιγμής ο τακτικός στρατός δηλώνει απόλυτη πίστη στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη και κατ’επέκταση και στον Αχμεντινετζάντ. Μια εσωτερική ανατροπή, όμως, στους κόλπους του κλήρου ίσως να σήμαινε και αυτόματη αλλαγή των ισσοροπιών στο στράτευμα. Ακόμη χειρότερο θα ήταν φυσικά το ενδεχόμενο ο στρατός να βρεθεί σε αντίπαλο στρατόπεδο από τους φρουρούς της επανάστασης, οι οποίοι υπερτερούν αριθμητικά αλλά και σε εξοπλισμό.

Το Ιράν εισέρχεται στην πλέον επικύνδηνη φάση από την εποχή της ιρανικής επανάστασης και η Δύση παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα γνωρίζοντας ότι οποιαδήποτε παρέμβασή της ίσως να έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα (να ξεμπροστιάσει δηλαδή το στρατόπεδο των Ραφσαντζανί και Μοσαβί ως φιλοαμερικανικό). Η Ουάσινγκτον κρατά τα δάχτυλά της σταυρωμένα ελπίζοντας σε μια εσωτερική κατάρευση τύπου σοβιετικής ένωσης. Αυτή τη φορά όμως το παιχνίδι δεν είναι καθόλου προδιαγεγραμμένο.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

]]>Mon, 15 Jun 2009 05:33:48 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/4.html Το ανώτατο συνταγματικό συμβούλιο της Γαλλίας τίναξε στον αέρα τα σχέδια του Σαρκοζί και της παγκόσμιας βιομηχανίας του θεάματος να δημιουργήσουν μια αστυνομία του κυβερνοχώρου για τον εντοπισμό και την τιμωρία όσων διακινούν προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο σχετικός νόμος προέβλεπε ότι ειδικό σώμα αστυνομικών θα παρακολουθούσε το Διαδίκτυο και ύστερα από τρείς προειδοποιήσεις θα τιμωρούσε τους «δράστες» με διακοπή της πρόσβασής τους στο Ιντερνετ. Το συνταγματικό συμβούλιο έκρινε ότι ο νόμος αντιστρατεύεται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η ελεύθερη ανταλλαγή πληροφοριών σε ένα δημόσιο μέσο όπως το Ιντερνετ, ενώ καταστρατηγεί και την αρχή της διάκρισης των εξουσιών επιτρέποντας στην αστυνομία να παρακάμπτει τις δικαστικές αρχές.

Ουσιαστικά ο νόμος παραβίαζε την αρχή ότι κάθε πολίτης είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίον αφού δεν επέτρεπε στον «δράστη» να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον δικαστηρίου. Ο νόμος Σαρκοζί αποτελούσε μια παγκόσμια πρόβα τζενεράλε για τη δημιουργία κυβερνο-αστυνόμων με απεριόριστες αρμοδιότητες – ουσιαστικά δηλαδή ότι συμβαίνει στην Ελλάδα με την Αρχή Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος η οποία παρακολουθεί το διαδίκτυο με γελοία προσχήματα όπως… οι αυτοκτονίες χρηστών του Ιντερνετ.  Ο Σαρκοζί είχε στο πλευρό του την παγκόσμια βιομηχανία μουσικής και κινηματογράφου που θα χρησιμοποιούσε το παράδειγμα της Γαλλίας ως πρότυπο για την επιβολή ανάλογων ρυθμίσεων σε όλο τον κόσμο.

Στο πλευρό όμως του Γάλλου Μεγάλου Αδερφού βρίσκεται και η ΕΕ η οποία η οποία πρόσφατα απέρριψε προτάσεις να οριστεί η χρήση του διαδικτύου ως ανθρώπινο δικαίωμα – πρόταση που θα περιόριζε, θεωρητικά τουλάχιστον, τη δυνατότητα της αστυνομίας να παρακολουθεί και να φακελώνει εκατομμύρια χρήστες αλλά και να επιβάλλει απαγόρευση πρόσβασης στον κυβερνοχώρο.

Η απόφαση του συνταγματικού συμβουλίου της Γαλλίας πάντως συνέπεσε με την εντυπωσιακή άνοδο του κόμματος των Σουηδών πειρατών το ποσοστό των οποίων εκτινάχτηκε στο 7% στις ευρωεκλογές προσφέροντάς τους μια έδρα στο ευρωκοινοβούλιο. Αν και το κόμμα των πειρατών αποτέλεσε και ψήφο διαμαρτυρίας είναι σαφές ότι το αίτημά τους για ελεύθερη διακίνηση της πνευματικής δημιουργίας βρίσκει ένα ολοένα και μεγαλύτερο ακροατήριο. Πολύ περισσότερο που οποιαδήποτε προσπάθεια απαγόρευση αυτού του δικαιώματος συνεπάγεται κατάφορη παραβίαση ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων – πιο απλά η αστυνομία μπορεί να παρακολουθεί τα πάντα με πρόσχημα την πάταξη της πειρατείας.

Η διαμάχη αναμένεται να λάβει πολύ μεγαλύτερη διάσταση τα επόμενα χρόνια καθώς αφορά την ίδια τη λειτουργία του σύγχρονου καπιταλισμού στις αναπτυγμένες χώρες. Ήδη στις ΗΠΑ ακαδημαϊκοί, οι οποίοι μόνο σοσιαλιστές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, προειδοποιούν ότι οι σημερινές απαγορεύσεις προκαλούν μακροχρόνια ζημιά σε ένα σύστημα που εξαρτάται όλο και περισσότερο από την άμεση και ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών.  Κατάλαβαν έστω και αργά ότι έχουν μπροστά τους ένα σύστημα που εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

 Εφημερίδα ΠΡΙΝ

]]>Mon, 15 Jun 2009 05:28:42 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/3.html “Φανταστείτε ότι κάποιος οδηγεί με κλειστά μάτια και κατευθύνεται προς βέβαιη σύγκρουση. Την τελευταία στιγμή, όμως, ένα χέρι τραβά το τιμόνι και αποφεύγεται το μοιραίο”. Κάπως έτσι περιέγραφαν στελέχη των Βρετανών Εργατικών την, ως εκ θαύματος, διάσωση του Γκόρντον Μπράουν. Ύστερα από εβδομάδες συνεχών αποκαλύψεων για σκάνδαλα, τα οποία οδήγησαν σε απόλυτη απαξίωση το παλαιότερο κοινοβουλευτικό σύστημα του πλανήτη, ήρθαν οι απανωτές παραιτήσεις και οι ακόμη περισσότερες απειλές παραίτησης.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός απάντησε με έναν χαοτικό ανασχηματισμό μέσω του οποίου θα επιχειρούσε να ισχυροποιήσει τη θέση του στον εσωκομματικό μηχανισμό και να ικανοποιήσει όσους απειλούσαν με αποχώρηση. Το αποτέλεσμα ήταν μάλλον κωμικοτραγικό αφού ο ανασχηματισμός επέφερε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: Εκτός από αυτούς που απομακρύνονταν, με παραίτηση απειλούσαν τώρα και αρκετοί από αυτούς που μετακινούνταν. Φυσικά όλα αυτά συνέβαιναν ενώ το κόμμα σημείωνε μια από τις χειρότερες επιδόσεις σε εκλογική αναμέτρηση – για την ακρίβεια οι Εργατικοί είχαν να ζήσουν τέτοια πανωλεθρία από τις βουλευτικές εκλογές του 1918.

Και ενώ όλοι πίστευαν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει χειρότερα,  σημειώθηκε εσωκομματικό πραξικόπημα. Σημαντικά στελέχη των Εργατικών, τα οποία προέρχονται από το στρατόπεδο του Τόνι Μπλερ, ζήτησαν την κεφάλι του Μπράουν επί πίνακι και έθεσαν ανοιχτά ζήτημα απομάκρυνσης του πρωθυπουργού. Πρόκειται ουσιαστικά για τα στελέχη τα οποία είχε παραγκωνίσει ο Μπράουν σε μια προσπάθεια να καθαρίσει τον εσωκομματικό μηχανισμό από τα πανίσχυρα πλοκάμια του μπλερισμού. Το εγχείρημα όμως εκπυρσοκρότησε και έτσι ο Βρετανός πρωθυπουργός βρέθηκε για αρκετές ώρες να στέκεται αμίλητος επάνω στο πολιτικό του ικρίωμα. Όλα θα κρίνονταν σε μια 90λεπτη συνεδρίαση των 140 βουλευτών του κόμματος στην οποία ο Μπράουν εμφανίστηκε “σεμνός και ταπεινός” όσο κανένας άλλος πολιτικός δεν έχει εμφανιστεί στην πρόσφατη βρετανική ιστορία. Ήταν η στιγμή όπου το αυτοκίνητο οδηγούνταν στην σύγκρουση και ο οδηγός προχωρούσε με τα μάτια κλειστά.

Παραδόξως αυτοί που επενέβησαν την τελευταία στιγμή προέρχονταν επίσης από το στρατόπεδο του Τόνι Μπλερ και μέχρι πρότινος θεωρούνταν από τους πλέον επικίνδυνους αντιπάλους του πρωθυπουργού. Ο μακιαβελικός Ντέιβιντ Μάντελσον, ο οποίος διορίστηκε από τον Μπράουν πρώτος τη τάξει υπουργός οργάνωσε ένα ισχυρό αντιπραξικόπημα με τη βοήθεια του υπουργού Εξωτερικών Ντέιβιντ Μίλιμπαντ και του υπουργού Εσωτερικών Άλαν Τζόνσον. Στη μάχη για τη διάσωση του Μπράουν έπεσαν ακόμη και παροπλισμένα στελέχη του κόμματος όπως ο πρώην δήμαρχους του Λονδίνου Κέν Λίβινγκστον (ο οποίος παρουσίασε το εκπληκτικό επιχείρημα πως όσο κακός και αν είναι ο Μπράουν δεν υπάρχει περίπτωση να είναι χειρότερος από τον Μπλερ).

Η επέμβαση πέτυχε αν και η κατάσταση του ασθενή παραμένει ιδιαίτερα κρίσιμη – με αρκετούς αναλυτές να υποστηρίζουν ότι μπορεί να είναι και μη αναστρέψιμη. “Ο Μπράουν” σημείωνε με νόημα το βρετανικό περιοδικό New Statesman “ξεκίνησε ηγέτης και μετά το πραξικόπημα κατέληξε να είναι primus inter pares- πρώτος μεταξύ ίσων”. Ενδεικτικό της απόλυτης πολιτικής εξάρτησης του πρωθυπουργού είναι η κρίση που ξέσπασε αμέσως μετά την προσπάθεια απομάκρυνσής του με αφορμή τα σχέδια της κυβέρνησης για την ιδιωτικοποίηση των βρετανικών ταχυδρομείων. Τουλάχιστον 140 βουλευτές των Εργατικών (προερχόμενοι κυρίως από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος) απαίτησαν άμεση απόσυρση της πρότασης απειλώντας, όπως πάντα, με παραιτήσεις.

Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές η κυβέρνηση κρατούσε το νομοσχέδιο στο συρτάρι και δεν το παρουσίασε για δεύτερη ανάγνωση την προγραμματισμένη ημερομηνία. Ο Μπράουν θα χρειαστεί ένα θαύμα, ήταν η φράση που επαναλάμβαναν μονότονα αρκετοί αναλυτές συμπληρώνοντας ότι αν δεν υπάρξει έστω και μια παροδική βελτίωση της βρετανικής οικονομίας (την οποία προφανώς θα επιχειρήσει να καρπωθεί) οι σωτήρες του θα δυσκολευτούν πολύ να τον κρατήσουν στον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

]]>Mon, 08 Jun 2009 12:23:15 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/post-title-click-and-type-to-edit1.htmlΟ Μπέρναρ Σο είπε κάποτε ότι η Αγγλία και η Αμερική είναι δύο χώρες που τις χωρίζει η κοινή τους γλώσσα. Θα μπορούσε κάποιος να συμπληρώσει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δύο χώρες που τις χωρίζουν οι κοινές τους ανοησίες. Για τον παραπάνω λόγο, είναι ευχάριστο να διαβάζεις ένα βιβλίο όπως αυτό που έγραψε ο Άρης Χατζηστεφάνου, ο οποίος με γενναιότητα και χωρίς τυμπανοκρουσίες αφήνει στο περιθώριο όλους τους μύθους που συσσωρεύτηκαν με το πέρασμα του χρόνου για τους Τούρκους και προσφέρει μια φρέσκια και προσωπική ματιά γι’ αυτούς τους ανθρώπους.

Μουράτ Μπελγκέ

]]>Mon, 08 Jun 2009 12:22:24 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/post-title-click-and-type-to-edit.htmlΗ γειτονική χώρα των μικρών και των μεγάλων ανοιγμάτων, καθώς και των χιλιάδων αντιφάσεων, θα έλεγε κάποιος ότι αποτελεί σήμερα τον ιδανικό τόπο άσκησης της δημοσιογραφίας. Ο Άρης Χατζηστεφάνου αποφάσισε να ακολουθήσει τον δύσκολο αλλά δημιουργικό δρόμο: εγκαταστάθηκε στη γειτονική χώρα, παρατήρησε συστηματικά την κοινωνία και τους ανθρώπους της και, πέρα από τις έγκυρες ανταποκρίσεις του, αποφάσισε να γράψει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, κάθε κεφάλαιο του οποίου αποτελεί ένα κομμάτι αυτού του μπερδεμένου, πολύχρωμου, άλλοτε εξοργιστικού κι άλλοτε κωμικοτραγικού, αλλά πάντως συναρπαστικού παζλ που λέγεται Τουρκία.

Στέλιος Κούλογλου

]]>Mon, 01 Jun 2009 05:36:16 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/2.html «Κοιτάξτε, εάν εκλεγούμε εμείς, δεν πρόκειται να αλλάξει και τίποτα σπουδαίο». Δυσκολευόμαστε να εντοπίσουμε ένα ιστορικό προηγούμενο στο οποίο ένας υποψήφιος βουλευτικών εκλογών υπόσχεται να μην αλλάξει τίποτα. Κι όμως, αυτό ακριβώς ήταν το μήνυμα που έστελναν όλα τα πολιτικά στελέχη της Χεζμπολάχ του Λιβάνου μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, που σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ίσως φέρουν τη σιιτική οργάνωση στην εξουσία. Το ιστορικό σήμα της οργάνωσης με το καλάσνικοφ διακρίνεται αμυδρά πλέον στις προεκλογικές αφίσες οι οποίες για πρώτη φορά δεν παρουσιάζουν μάρτυρες της αντίστασης αλλά δυτικού τύπου προεκλογικά συνθήματα. Οι χαμηλοί τόνοι της οργάνωσης έχουν φυσικά αποδέκτες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό όπου η οργάνωση δίνει την πραγματική μάχη της νομιμοποίησή της.

Απέναντι, όμως, στη σοβαρότητα της Χεζμπολάχ οι αντίπαλοι της οργάνωσης στο Λίβανο, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ επιδίδονται σε υστερική προπαγάνδα. Ειδικότερα οι εκπρόσωποι του ισραηλινού λόμπι στην Ουάσινγκτον οριακά σταματούν τις αναλύσεις τους πριν προβλέψουν την οριστική συντέλεια του πλανήτη. «Μια ενδεχόμενη νίκη της Χεζμπολάχ θα ενεργοποιήσει ντόμινο καταστροφικών εξελίξεων από το Μαρόκο μέχρι το Ιράκ» υποστήριζε το νεοσυντηρητικό Ινστιτούτο της Ουάσινγκτον που ελέγχεται από το ισραηλινό λόμπι. Συμπλήρωνε μάλιστα ότι μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει το οριστικό τέλος της αμερικανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή. Χωρίς φυσικά να πιστεύει τέτοιες αστειότητες η Ουάσινγκτον έριξε το βάρος της εναντίον της Χεζμπολάχ στέλνοντας στην περιοχή τον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν να απειλήσει με διακοπή της οικονομικής ενίσχυσης σε περίπτωση που η σιιτική οργάνωση καταλάβει δημοκρατικά την εξουσία. Η συνέχιση της ροής κεφαλαίων προς το Λίβανο αποτελεί αυτή τη στιγμή σημείο κλειδί καθώς σε ενδεχόμενη επικράτηση της Χεζμπολάχ πιθανότατα θα διακοπεί ο πακτωλός χρημάτων που έφτανε εκεί από τα αμερικανόδουλα σουνιτικά καθεστώτα της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας. Προκειμένου να ξεπεράσουν και αυτό το εμπόδιο εκπρόσωποι της Χεζμπολάχ ήρθαν σε επαφή με στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το οποίο σύντομα πρέπει να αποφασίσει εάν θα ανανεώσει τις δανειοδοτήσεις προ το Λίβανο. Προφανώς εάν κάτι τέτοιο επιτευχθεί θα σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση έχει λάβει και τη σιωπηρή έστω αποδοχή της Ουάσινγκτον. Προς το παρόν πάντως πρέπει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει θέσει ζήτημα τερματισμού της χρηματοδότησης ενώ ακόμη και το Λονδίνο άνοιξε νέους διαύλους επικοινωνίας με την Χεζμπολάχ.

Ενώ όμως η Δύση τηρεί στάση αναμονής, περιμένοντας προφανώς και το αποτέλεσμα των ιρανικών εκλογών στις 12 Ιουνίου, υπόγεια κέντρα συνεχίζουν το σκοτεινό έργο τους εναντίον της Χεζμπολάχ. Μυστικές υπηρεσίες (αγνώστου προς το παρόν προελεύσεως) άφησαν να διαρρεύσουν στον Τύπο πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες πίσω από τη δολοφονία του Λιβανέζου πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι δεν βρίσκεται η Συρία αλλά η Χεζμπολάχ. Οι πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν από το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ αναφέρουν ότι η ειδική επιτροπή που ερευνά τη δολοφονία εντόπισε κινητά τηλέφωνα που, όπως υποστηρίζει, χρησιμοποιήθηκαν από μέλη της Χεζμπολάχ κοντά στο σημείο της δολοφονίας. Τα κινητά, σύμφωνα πάντα με το αμφιβόλου σοβαρότητας ρεπορτάζ, εντοπίστηκαν επειδή ένας από τους εκτελεστές τα χρησιμοποιούσε για να παίρνει τηλέφωνο… την κοπέλα του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, που επισκέφθηκε το Λίβανο αμέσως μετά τον Τζο Μπάιντεν, αμφισβήτησε, εμμέσως πλην σαφώς, την ανεξαρτησία της επιτροπής λέγοντας ότι η Μόσχα θα συνεχίσει να την υποστηρίζει μόνο εάν είναι «αμερόληπτη και δεν εξυπηρετεί συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες».

Ενδεχομένως βέβαια η είδηση στη συγκεκριμένη περίπτωση να μην είναι μόνο οι καταγγελίες εναντίον της Χεζμπολάχ αλλά και η «αθώωση» της Συρίας η οποία παρεμπιπτόντως διεξάγει, εδώ και μήνες, μυστικές συνομιλίες με το Ισραήλ για την επιστροφή των υψωμάτων του Γκολάν. Ούτως η άλλως η δολοφονία του Χαρίρι, η οποία πυροδότησε την πρώτη «πολύχρωμη» επανάσταση στη Μέση Ανατολή, ανέδυε από την πρώτη στιγμή έντονη αποφορά προβοκάτσιας.

Προς το παρόν πάντως η νέα επίθεση εναντίον της Χεζμπολάχ, με στόχο την ενίσχυση του Σαάντ Χαρίρι (γιού του Ραφίκ Χαρίρι ο οποίος ηγείται του φιλοδυτικού συνασπισμού) δεν φαίνεται να αποδίδει. Η Χεζμπολάχ αναμένει απλώς να εξαργυρώσει και σε ψήφους την τεράστια κοινωνική δύναμη που διαθέτει και όπως όλα δείχνουν η αμφίρροπη εκλογική αναμέτρηση θα κριθεί από τη στάση του χριστιανικού πληθυσμού.

Όπως παρατηρούσε πάντως και η ισραηλινή εφημερίδα Τζερούσαλιμ Ποστ, σε μια ανάλυση σπάνιας νηφαλιότητας, «όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών η Χεζμπολάχ θα παραμείνει κυρίαρχη δύναμη στο Λίβανο». Η μάχη λοιπόν, συμπλήρωνε η εφημερίδα, δίνεται περισσότερο για τη διεθνή νομιμοποίηση της οργάνωσης. Νομιμοποίηση που, όπως και στην περίπτωση της Συρίας, σημαίνει μεγαλύτερη απεξάρτηση από την Τεχεράνη.

Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στις κάλπες η Ουάσινγκτον καλείται να αποφασίσει εάν θα αναπτύξει και αυτή διαύλους επικοινωνίας με την Χεζμπολάχ ή εάν θα την αντιμετωπίσει σαν τη Χαμάς, αδιαφορώντας για το κύρος και την ισχύ της σιιτικής οργάνωσης – ουσιαστικά δηλαδή αδιαφορώντας για τις λεγόμενες «πραγματικότητες επί του εδάφους». Η ανάδειξη της φιλοφασιστικής κυβέρνησης του Ισραήλ δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τις αποφάσεις όλων των εμπλεκομένων. Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου εδώ και χρόνια η Δύση, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία εξοπλίζουν παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου για την περίπτωση εμφυλίου πολέμου. Πιο απλά, σε μια χώρα με τόσο υψηλή συγκέντρωση ξένων μυστικών υπηρεσιών, όπλων και βρώμικου χρήματος όπου κάθε λογική πολιτική ανάλυση κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

]]>Mon, 01 Jun 2009 05:28:21 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/06/o.html Έχει περάσει μισός αιώνας από τη στιγμή που η Γαλλία κατασκεύασε την τελευταία στρατιωτική βάση έξω από την επικράτειά της. Και για πρώτη φορά στην ιστορία της μια νέα βάση θα κατασκευαστεί σε χώρα η οποία δεν υπήρξε ποτέ αποικία της. Ο Νικολά Σαρκοζί παρέστη αυτή την εβδομάδα στα εγκαίνια της πρώτης ναυτικής και αεροπορικής βάσης της Γαλλίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και συγκεκριμένα στο Αμπου Νταμπι. Η «βάση της ειρήνης», όπως την ονόμασαν οι Γάλλοι αξιωματούχοι, υποτίθεται ότι θα χρησιμοποιηθεί άμεσα στη μάχη κατά της πειρατείας στον Ινδικό Ωκεανό.

«Από στρατιωτικής απόψεως δεν λέει και πολλά» έσπευσε να σημειώσει ο αγγλοσαξονικός Τύπος με εμφανή τα σημάδια της απέχθειας. Από διπλωματικής απόψεως όμως, συμπλήρωσαν εφημερίδες όπως ο Βρετανικός Ιντιπέντεντ, «ο Σαρκοζί ξεκινά ένα επικίνδυνο παιχνίδι γκολφ (λογοπαίγνιο με τη λέξη Gulf – Περσικός Κόλπος)».

Η ψυχρή αντίδραση των αγγλοσαξόνων ήταν φυσικά απόλυτα αναμενόμενη στο Παρίσι το οποίο με την κίνησή του αυτή επιχειρεί να σπάσει το στρατιωτικό μονοπώλιο Αμερικής και Βρετανίας στην περιοχή. Λίγες μόλις εβδομάδες από τη στιγμή που ο Σαρκοζί αναγνώρισε το αμερικανικό imperium, ανακοινώνοντας την επιστροφή της χώρας του στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, με τη νέα του κίνησή δηλώνει παρόν και σε ένα σημείο που ίσως και να μην είναι τόσο ευπρόσδεκτος. Η Γαλλία δείχνει να απομακρύνει προς στιγμήν το βλέμμα της από την Αφρική, όπου παραδοσιακά διατηρούσε σημαντική στρατιωτική παρουσία και να στρέφεται προς τα ανοιχτά μέτωπα του Ιράν, του Αφγανιστάν, του Πακιστάν αλλά και της Μέσης Ανατολής.

Θεωρητικά βέβαια ο ατλαντιστής Σαρκοζύ κατανοεί ότι με την κατασκευή της βάσης, μόλις 250 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιράν, αυξάνει την αξία χρήσης του Παρισιού στη διαρκή αντιπαράθεση της Ουάσινγκτον με την Τεχεράνη. Η ιρανική ηγεσία άλλωστε δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για τη δημιουργία της βάσης. Πολύ περισσότερο που το Παρίσι πρωτοστατεί τελευταία στις διεθνείς πιέσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Πρακτικά όμως το εγχείρημα του Σαρκοζί δεν παύει να αποτελεί ένα αγκάθι στην παντοκρατορία της Ουάσινγκτον που μέχρι απολάμβανε το μονοπώλιο των ξένων στρατιωτικών βάσεων στην περιοχή. Η αντιπαράθεση μάλιστα με τις ΗΠΑ ενδέχεται να έρθει πολύ πιο σύντομα από ότι μπορεί να φανταστεί ο Γάλλος πρόεδρος. Και αυτό γιατί η στρατιωτική παρουσία της Γαλλίας στα ΗΑΕ συνδυάζεται με ιδιαίτερα επιθετική πολιτική από την πλευρά της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας. Ήδη από αυτό το ταξίδι ο Σαρκοζί συνοδευόταν από δεκάδες Γάλλους επιχειρηματίες. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν οι αντιπρόσωποι της εταιρείας Ντασό, η οποία φιλοδοξεί να πουλήσει τα πρώτα 60 μαχητικά αεροσκάφη της στο Άμπου Ντάμπι. Μαζί τους και στελέχη ενός γαλλικού κονσόρτσιουμ που αναμένεται να αναλάβει την κατασκευή δυο πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η Γαλλία δηλαδή στήνει το πολεμικό μαγαζάκι της, μέσα στο πολυκατάστημα οπλικών συστημάτων των ΗΠΑ απευθυνόμενη στους καλύτερους πελάτες που έχει γνωρίσει ο πλανήτης – Εμίρηδες που αγοράζουν μαχητικά αεροσκάφη ακόμη και εάν δεν έχουν επαρκή εναέριο χώρο για να τα απογειώσουν.

Για την ιστορία η επίσκεψη Σαρκοζί σηματοδότησε και την έναρξη των εργασιών κατασκευής του Λούβρου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων – μια πολιτισμική πινελιά στον τεράστιο καμβά των γεωπολιτικών ισορροπιών και των συμφερόντων της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας. Ελάχιστοι βέβαια παρατήρησαν ότι ενώ η υπερσύγχρονη στρατιωτική βάση ολοκληρώθηκε σε χρόνο ρεκόρ 18 μηνών η κατασκευή ενός απλού κτιρίου που θα φιλοξενήσει γλυπτά και πίνακες θα χρειαστεί τουλάχιστον τρία με τέσσερα χρόνια.  

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

]]>Mon, 18 May 2009 02:09:23 -0800http://xstefanou.weebly.com/3/post/2009/05/1.html «Όταν σας κατηγορούν για συνεργασία με το καθεστώς της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, εσείς δεν θα βρίζετε. Γενικότερα, θα ντύνεστε καλύτερα, θα απαντάτε ευγενικά στο τηλέφωνο και θα κόψετε τα ναρκωτικά». Τα στελέχη του κόμματος «Αριστερά» της Γερμανίας δεν μπορούσαν να πιστέψουν τις οδηγίες που εσωκλείονταν στον κόκκινο φάκελο που τους μοίρασε το κόμμα. Το σκηνικό ήταν βγαλμένο από το θέατρο του παραλόγου. Τίποτα όμως δεν φαντάζει πλέον λογικό στην παρατεταμένη προεκλογική περίοδο της Γερμανίας, η οποία θα ολοκληρωθεί με τις εθνικές εκλογές στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Με τους χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλδημοκράτες να κινούνται ελαφρώς προς τα αριστερά, το Αριστερό Κόμμα προς τα δεξιά και το νεοφιλελεύθερο κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών να βγαίνει κερδισμένο από τον θάνατο του… νεοφιλελευθερισμού, οι παραδοσιακές πολιτικές αναλύσεις καταρρέουν. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που πιστεύουν ότι όσα (παράλογα) θα συμβούν τους επόμενους μήνες στη Γερμανία ίσως επαναληφθούν στο πολιτικό σκηνικό αρκετών ακόμη ευρωπαϊκών χωρών.

Ίσως η σημαντικότερη έκπληξη των τελευταίων μηνών να είναι η αδυναμία του κόμματος Αριστερά να κεφαλαιοποιήσει έστω και το παραμικρό εκλογικό κέρδος από την κρίση του καπιταλιστικού οικοδομήματος – κρίση την οποία το ίδιο συνήθιζε να προαναγγέλλει από την πρώτη ημέρα της σύστασής του. Ύστερα από την εκρηκτική άνοδο της περασμένης χρονιάς τα ποσοστά του κόμματος στις δημοσκοπήσεις παραμένουν αμετάβλητα τόσο στην Ανατολική Γερμανία, όπου θεωρείται ως κόμμα εξουσίας όσο και στη Δυτική Γερμανία, όπου τοποθετείται από ορισμένους στο χώρο της άκρας αριστεράς. Αν και ο ηγέτης του κόμματος  Όσκαρ Λαφοντέν υποστηρίζει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, μόλις η κρίση πλήξει το μέσο Γερμανό πολίτη, προς το παρόν φαίνεται να φλερτάρει με σαφώς πιο κεντρώες θέσεις. Η ρητορική περί εθνικοποίησης όλων των επιχειρήσεων περιορίστηκε, οι υποσχέσεις για δημιουργία ενός πανίσχυρου κράτους πρόνοιας ψαλιδίστηκαν ενώ ακόμη και τα συνθήματα περί κατάργησης του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν πλέον να συνοψιστούν στη φράση… ένα άλλο ΝΑΤΟ είναι εφικτό! Οι πολιτικοί αναλυτές και ίματζ μέικερ, που προσέλαβε ο Λαφοντέν, φαίνεται πως συμφώνησαν ότι το κόμμα έχει αντλήσει το σύνολο των αποθεμάτων της αριστεράς και μόνο η προσφυγή προς το κέντρο θα του επιτρέψει να ξεπεράσει το 10% σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Παρόλα αυτά, τουλάχιστον για τα δεδομένα της Δυτικής Ευρώπης η ατζέντα του κόμματος Αριστερά διατηρεί ριζοσπαστικά στοιχεία που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν συγγενικά κόμματα και σε γειτονικές χώρες.

Η δεύτερη μεγαλύτερη έκπληξη στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας ήταν η μικρή αλλά σταθερή άνοδος που σημειώνει εδώ και εβδομάδες το νεοφιλελεύθερο κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP). Με βασικό σύνθημα «δεν φταίνε οι αγορές, φταίνε οι κυβερνήσεις» το FDP κατάφερε να αποσπάσει ψηφοφόρους των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) που κατηγορούν τη Μέρκελ για ολιγωρία στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Παρά ταύτα τα δυο κόμματα, που παραδοσιακά λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, δεν φαίνεται ότι θα καταφέρουν να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση μετά το Σεπτέμβρη.

Πολύ δυσκολότερα υπαρξιακά προβλήματα καλείται να αντιμετωπίσει το κόμμα των Πρασίνων που σήμερα αποτελεί την αξιωματική αντιπολίτευση στη Γερμανία. Το απόλυτο ιδεολογικό κενό που χαρακτηρίζει το πρόγραμμά του ήρθε στην επιφάνεια όταν η Μέρκελ έκλεψε όλες τις περιβαλλοντικές υποσχέσεις του και τις ενέταξε στη δική της πολιτική ατζέντα. Έχοντας ενταφιάσει εδώ και χρόνια τα ιδεολογικά εφόδια της γενιάς του ’68, τα ηγετικά στελέχη των Πρασίνων έμειναν σαστισμένα. Θύμιζαν τον ήρωα-τρομοκράτη της ταινίας «Βιός και Πολιτεία» του Περάκη όταν πληροφορείται ότι η κυβέρνηση αντέγραψε την προκήρυξή του. Για την ακρίβεια το ρόλο του Γιώργου Κιμούλη υποδύθηκε το ηγετικό στέλεχος των Πρασίνων, Γιούργκεν Τριτίν, στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος: αρχικά ανέβηκε στο βήμα κρατώντας ένα τεύχος του συντηρητικού περιοδικού Wirtschaftswoche με τίτλο «Να βγούμε πράσινοι μέσα από την κρίση». Κοίταξε για λίγο το ακροατήριο και, εμφανώς εκνευρισμένος, φώναξε: «Ορίστε, αντέγραψαν την πλατφόρμα μας λέξη προς λέξη». Ότι και αν προσπαθούσε να ψελλίσει στη συνέχεια για την ανάγκη ενός «πράσινου NewDeal» έμοιαζε φτηνή απομίμηση της Μέρκελ. «Ετοιμάζονται για άλλα τέσσερα χρόνια στην αντιπολίτευση» έγραφε, σαρκαστικά, την επομένη το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ.

Ίσως τελικά όλο το κομφούζιο που φαινομενικά τουλάχιστον χαρακτηρίζει την πολιτική σκηνή της Γερμανίας να μην επιφέρει την παραμικρή αλλαγή. Με τα μέχρι στιγμής στοιχεία το πλέον πιθανό σενάριο είναι από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου να προκύψει ένας ακόμη μεγάλος συνασπισμός του CDU με το SPD. Για τους σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι παρεμπιπτόντως έχουν αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με το Κόμμα Αριστερά, αυτό να είναι ίσως και το μοναδικό σενάριο που θα εγγυηθεί την ενότητα του κόμματος. 

Προς το παρόν πάντως τα δυο μεγάλα κόμματα αρκούνται σε φραστικές υποσχέσεις φιλολαϊκών ανοιγμάτων ενώ στην πραγματικότητα διατηρούν τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολούθησαν εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία –πολιτική που κάνει πλέον ακόμη και την οικονομική πολιτική του Ομπάμα να θυμίζει… πενταετές πρόγραμμα σοσιαλιστικής κυβέρνησης  Πάντως τα οικονομικά στοιχεία για το πρώτο τέταρτο του 2009 εξέπληξαν και τους πλέον απαισιόδοξους αναλυτές καθώς το γερμανικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3.8% ενώ μέχρι το τέλος της χρονιάς αναμένεται να χάσει συνολικά 6%. Εάν αυτή η τάση δεν ανατραπεί, το Βερολίνο θα χάσει ουσιαστικά τα οφέλη που περίμενε να δρέψει στην παγκόσμια οικονομική σκηνή από την κατρακύλα της αμερικανικής οικονομίας. Και αν η κρίση χτυπήσει με τέτοια σφοδρότητα και τη Γερμανία τα δυο κόμματα εξουσίας ίσως αναγκαστούν να κατεβούν από τους γυάλινους πύργους στους οποίους κατοικοεδρεύουν. Άλλωστε, ποιος θέλει να ζει σε μια γυάλινη κατασκευή όταν του πετάνε πέτρες.  

Εφημερίδα ΠΡΙΝ (pdf)

]]>