Picture
Μάταια περίμεναν οι ευρωπαίοι ηγέτες του «παλαιού κόσμου» τον Μπάρακ Ομπάμα να παραστεί, πριν από δυο εβδομάδες, στην τελετή για την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Τους αγνόησε προκλητικά. Η μισή ντροπή δική του και η άλλη μισή… στην Κίνα βρίσκεται. Αντί να χάνει το χρόνο του με πολιτικά ξοφλημένες προσωπικότητες, όπως ο Λεχ Βαλέσα, ο ένοικος του Λευκού Οίκου φωτογραφιζόταν σαν τουρίστας σε ένα άλλο τείχος - το σινικό.  

Μπορεί η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου να μην προσέφερε σχεδόν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, με εξαίρεση ορισμένες ομιχλώδεις υποσχέσεις των δυο πλευρών για το περιβάλλον και το διεθνές εμπόριο, έδωσε όμως το στίγμα των νέων σινο-αμερικανικών σχέσεων. Αποφεύγοντας να συναντήσει τον Δαλάι Λάμα και παρουσιάζοντας το Πεκίνο σαν «στρατηγικό εταίρο» ο Ομπάμα έδειξε τον απαιτούμενο «σεβασμό» που ανέμενε η Κίνα. Μια χώρα δηλαδή η οικονομία της οποίας αναμένεται να ξεπεράσει την αμερικανική μέχρι το 2027. Κυρίως όμως μια χώρα η οποία έχει «αγοράσει», όπως λέγεται, αμερικανικό χρέος ύψους 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων.   

Όπως ήταν αναμενόμενο η ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση στις ΗΠΑ κατηγόρησε τον Ομπάμα για ενδοτισμό -το ακροδεξιό δίκτυο FOX, μάλιστα, έπαιζε και ξανάπαιζε εικόνες από την βαθιά υπόκλιση που πραγματοποίησε μπροστά στον κινέζο ομόλογό του χαρακτηρίζοντάς την «ένδειξη υποτέλειας στους κινέζους». Παραδόξως, βέβαια, ακόμη και τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ συντηρούσαν την εικόνα μιας Κίνας η οποία κρατά τον ταύρο της  Γουόλ Στριτ από… τα κέρατα, λόγω του υπέρογκου αμερικανικού χρέους που ελέγχει. Είναι γεγονός ότι εάν το Πεκίνο αποφάσιζε να ξεφορτωθεί τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου ο βασιλιάς δολάριο θα αποδεικνυόταν γυμνός και η Νέα Υόρκη θα σβηνόταν μεμιάς από τον χάρτη των οικονομικών κέντρων του πλανήτη. Το σενάριο αυτό όμως δεν είναι τόσο πιθανό όσο παρουσιάζεται συνήθως. Καθώς οι ΗΠΑ απορροφούν τουλάχιστον το 20% των κινεζικών εξαγωγών η κινεζική οικονομία είναι εξίσου εξαρτημένη από την αμερικανική, αν και με διαφορετικό τρόπο. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ αρκετοί συντηρούν την απειλή του κινεζικού οικονομικού δράκου και για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Χρησιμοποιούν δηλαδή την απειλή του χρέους ως πρόσχημα για τη συμπίεση των μισθών και τις περικοπές των δημοσίων δαπανών.

Αρκετά πιο σύνθετη απ’ ότι παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ ήταν και η αντιπαράθεση για την ισοτιμία του δολαρίου έναντι του Γουάν. Ο Ομπάμα φέρεται να διαμαρτυρήθηκε για το υποτιμημένο κινεζικό νόμισμα και ζήτησε ένα πιο σκληρό Γουάν (το οποίο θα βοηθήσει τις ΗΠΑ να μειώσουν το εμπορικό έλλειμμα). Όπως εξηγούσε όμως στον Γκάρντιαν ο οικονομολόγος Μαρκ Γουέισμπροτ, την ίδια στιγμή το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών προωθεί ένα σκληρό δολάριο (γεγονός που πρακτικά ισοδυναμεί με ένα υποτιμημένο γουάν).  Ουσιαστικά δηλαδή κατηγορούν την Κίνα για ένα πρόβλημα που δεν θέλουν να λύσουν ούτε στις ΗΠΑ. Και αυτό γιατί το χρηματιστηριακό κεφάλαιο των ΗΠΑ, επί του παρόντος, επιθυμεί ένα ισχυρό εθνικό νόμισμα με το οποίο θα αγοράζει φτηνά ξένα προϊόντα και θα διατηρεί χαμηλό πληθωρισμό. Όλα αυτά βέβαια σε βάρος των Αμερικανών εργαζομένων για τους οποίους η Γουόλ Στριτ δεν δίνει δεκάρα. 

Από την πλευρά της η Κίνα είχε πολύ πιο σοβαρά και τεκμηριωμένα παράπονα απέναντι στην φιλελεύθερη Αμερική λόγω των σκληρών προστατευτικών μέτρων που λαμβάνει για να περιορίσει τις εισαγωγές κινεζικών προϊόντων. 

Σε κάθε περίπτωση η φαινομενικά ανιαρή επίσκεψη Ομπάμα στο Πεκίνο έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ότι η Ασία είναι ο νέος οικονομικός (και σταδιακά και πολιτικός) ομφαλός της Γης και κανένας δεν μπορεί πλέον να τον αγνοήσει.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ 22/11/2009
 


Comments




Leave a Reply