Picture
«Ο μόνος τρόπος για να χάσει η Μέρκελ τις εκλογές είναι να την πιάσουν επ’ αυτοφώρω να κλέβει κάποιο σουπερμάρκετ» σχολίαζε πριν από μερικές ημέρες το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. «Η τακτική της είναι να εξοντώσει όλους τους αντιπάλους της από βαρεμάρα» συμπλήρωνε ένας άλλος γερμανός δημοσιογράφος ο οποίος μάλιστα χαρακτήριζε την όλη διαδικασία σαν «εκλογές βάλιουμ». 
Η χαριστική βολή όμως ήρθε από τους συντονιστές του περίφημου Ντιμπέτ στο οποίο οι ηγέτες των χριστιανοδημοκρατών και των σοσιαλδημοκρατών υποτίθεται ότι θα έβγαζαν τα ξίφη τους για την τελική αναμέτρηση: «Θυμίζετε ευτυχισμένο ζευγάρι ηλικιωμένων», είπαν στην Μέρκελ και τον Σταινμάγερ.

Είναι γεγονός ότι η τρομακτικά ανιαρή προεκλογική διαδικασία, που τερματίζεται την επόμενη Κυριακή, επέτρεψε σε δημοσιογράφους και σχολιαστές να σκαρφιστούν εξαιρετικά ανέκδοτα και ευφυολογήματα. Τα αστεία όμως κόπηκαν μαχαίρι όταν οι οπαδοί των περισσοτέρων κομμάτων διαπίστωσαν ότι δεν ήταν πλέον σε θέση να διακρίνουν την παραμικρή διαφορά στις προεκλογικές εξαγγελίες των πολιτικών σχηματισμών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τα επιτελεία των κομμάτων έχουν ανοιχτά στο τραπέζι σχεδόν όλα τα ενδεχόμενα μετεκλογικών συμμαχιών: να ενωθούν οι χριστιανοδημοκράτες με τους φιλελευθέρους δημοκράτες, να συνασπιστούν οι πράσινοι με τους φιλελευθέρους και τους σοσιαλδημοκράτες, να διατηρήσουν το μεγάλο συνασπισμό CDU - SPD… και όποιος άλλος θέλει ας έρθει. Ίσως για πρώτη φορά στη ιστορία του γερμανικού κράτους, τα κόμματα που εκπροσωπούν σχεδόν το 85% των ψηφοφόρων αποτελούν μια παχύρευστη πολιτική σούπα.

Υπό αυτές τις συνθήκες το ενδεχόμενο παραμονής του μεγάλου συνασπισμού στην εξουσία φαντάζει πιο ρεαλιστικό από ποτέ. Αρκετοί αναλυτές μάλιστα μεταφράζουν την προεκλογική υποτονικότητα της Μέρκελ ως μια προσπάθεια διατήρησης του status quo. Καθώς οι σοσιαλδημοκράτες αναμένεται να υποστούν μια ακόμη εκλογική πανωλεθρία (παρά το αισθητό κλείσιμο της ψαλίδας) αποτελούν τον ιδανικό εταίρο για συγκυβέρνηση. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα διαλυμένο κόμμα το οποίο έχει χάσει τη στήριξη της βάσης του και σταδιακά κινδυνεύει να απολέσει και τη στήριξη των μεγάλων συνδικάτων που το κρατούσαν πολιτικά ενεργό. Ακολουθώντας την πορεία των περισσότερων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης, το SPD πληρώνει την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που επέβαλε όσο βρισκόταν στην εξουσία.

Λαμπρή εξαίρεση στην απαξίωση του πολιτικού σκηνικού αποτέλεσε το κόμμα Αριστερά (Ντι Λίνκε), του Όσκαρ Λαφοντέν, το οποίο παρουσίασε σαφή φιλολαϊκή ατζέντα και συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό. Αποφεύγοντας τις παγίδες των μεγάλων αστικών κομμάτων, το Ντι Λίνκε εμφανίζεται με ποσοστό 14% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις ενώ στην πρόσφατη εκλογική μάχη στο κρατίδιο του Σάαρλαντ ξεπέρασε το 20%. Τα αστικά κόμματα κατανοούν ότι ο Λαφοντέν θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο μετεκλογικό σκηνικό (ειδικά στο ενδεχόμενο ενός ακόμη μεγάλου συνασπισμού που θα του αφήσει ελεύθερο το πεδίο της αντιπολίτευσης) και γι αυτό ξεκίνησαν πόλεμο λάσπης. Χαρακτηρίζοντάς το σαν «συνέχεια» του κομμουνιστικού κόμματος της ανατολικής Γερμανίας ζητούσαν συνεχώς δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Είναι χαρακτηριστικό ότι έριξαν στην μάχη ακόμη και το συγγραφέα Γκίντερ Γκρας, ο οποίος κάλεσε την Αριστερά «να απολογηθεί για τα εγκλήματα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας» – ένα μάλλον αστείο αίτημα, ειδικά διατυπώνεται από ένα πρώην μέλος των ναζιστικών SS.

Η δεύτερη αναμενόμενη κατηγορία ήταν αυτή του «λαϊκισμού» με την οποία προσπάθησαν να ντύσουν τα φιλολαϊκά μέτρα του Νι Λίνκε. Το κόμμα προτείνει τη δαπάνη 200 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και γενναία συμμετοχή του δημόσιου τομέα στην προσπάθεια ανόρθωσης της οικονομίας – μέσω πάντα της ενίσχυσης των χαμηλότερων εισοδηματικά στρωμάτων.

Εκεί όμως που η παράταξη του Λαφοντέν πραγματικά ξεσκέπασε την σάπια καρδιά του γερμανικού πολιτικού σκηνικού ήταν η στάση της για το Αφγανιστάν. Μεγάλα και μικρά κόμματα είχαν επιβάλλει πραγματική ομερτά στα μέλη τους προκειμένου να απομακρύνουν κάθε συζήτηση για τα τη συμμετοχή των γερμανικών στρατευμάτων στις κατοχικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ. Φέρνοντας το θέμα στην επιφάνεια το Ντι Λίνκε εξέφρασε ένα πανεθνικό και διαταξικό αίτημα  – δεδομένου ότι το 80% των Γερμανών πολιτών ζητά άμεση αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων. Παρά το γεγονός ότι σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Λαφοντέν απέφυγε να μιλήσει για «άμεση» αποχώρηση παραμένει το μόνο κόμμα που έχει ταχθεί ανοιχτά εναντίον του πολέμου.

Πραγματική δεξαμενή ψηφοφόρων, βέβαια, του κόμματος Αριστερά παραμένει η μεγάλη μάζα των ανέργων και όσων επλήγησαν περισσότερο από την οικονομική κρίση. Παρά τους ευσεβείς πόθους για γρήγορη έξοδο από την ύφεση, ακόμη και ο βρετανικός Εκόνομιστ υποστήριζε στο τελευταίο του τεύχος ότι η Μέρκελ συγκρατείται με τεχνητά μέσα την ανεργία, η οποία αναμένεται να αυξηθεί αισθητά μετά τις εκλογές. Σε άθλια κατάσταση όμως εμφανίζεται και ο τραπεζικός τομέας παρά τις προσπάθειες εξυγίανσης από το τοξικό παρελθόν του.

Η επιπτώσεις είναι ιδιαίτερα δραματικές για τους κατοίκους της ανατολικής Γερμανίας, οι οποίοι έχουν δυο φορές περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχειας σε σχέση με τους κατοίκους της Δυτικής Γερμανίας. Στις ίδιες περιοχές, μια στις δυο μονογονικές οικογένειες επιβιώνει χάρη στην κρατική βοήθεια. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το 58% των ανατολικογερμανών δηλώνει πως θα προτιμούσε να ζει στην ΛΔΓ.

Σε αυτό το σκηνικό ο Λαφοντέν φαντάζει ως πραγματική σανίδα σωτηρίας για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Παρά το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες ψαλίδισε τις υποσχέσεις για επανεθνικοποιήση μεγάλων επιχειρήσεων το κόμμα του παραμένει η ισχυρότερη αριστερή φωνή στη Δυτική Ευρώπη και μπορεί να λειτουργήσει σαν φάρος για προοδευτικές δυνάμεις αρκετών γειτονικών χωρών.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 20/9/2009
 


Comments




Leave a Reply