H συνέχεια του αφιερώματος στο περιοδικό Κ για το πρώην Ανατολικό Μπλοκ μας φέρνει στην Ουγγαρία, του Μπελογιάννη, του Καστοριάδη αλλά και της νέας φασίζουσας δεξιάς της Βουδαπέστης. 

Μιάμιση ώρα με το αυτοκίνητο με φέρνει από τη Βουδαπέστη στο χωριό Μπελογιάννης – το «μετα-κομμουνιστικό χωριό», όπως το αποκάλεσαν κάποτε οι Los Angeles Times - το χωριό που έχτισε η Ουγγαρία, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, για να φιλοξενήσει τους ηττημένους του ελληνικού εμφυλίου. Ο ήλιος έχει ανατείλει εδώ και αρκετές ώρες αλλά η ουγγρική πεδιάδα καλύπτεται ακόμη από την πρωινή ομίχλη. Θα ήταν ειδυλλιακά εάν, για κάποια απροσδιόριστη επαγγελματική διαστροφή, δεν είχα αποφασίσει να ξεκινήσω την περιήγηση μου από το νεκροταφείο του χωριού. Είχα ακούσει για τους τάφους των ανταρτών, που αντί για σταυρό έχουν ένα κόκκινο αστέρι - πιστοί μέχρι και την τελευταία στιγμή σε όσα πίστεψαν και κυρίως σε όσα δεν πίστεψαν.

Σήμερα το αστέρι, όπως και όλα τα σύμβολα του «κομμουνιστικού» παρελθόντος, είναι απαγορευμένα, δια νόμου, στην Ουγγαρία. Στη Βουδαπέστη έφτασαν στο σημείο να οδηγήσουν στα δικαστήρια τον ιδιοκτήτη μιας πιτσαρίας επειδή χρησιμοποιούσε ένα κόκκινο αστέρι. «Και να φανταστείτε εγώ το έβαλα για να σατιρίσω τον κομμουνισμό» μου είχε πει, όταν τον επισκέφθηκα το προηγούμενο βράδυ. Μόλις κοίταξα το μενού κατάλαβα τι εννοούσε… Παρήγγειλα την πίτσα με τίτλο «Η χιονάτη και οι επτά μικροί προλετάριοι» και δεν τον ενόχλησα με περισσότερες ερωτήσεις.

Στο χωριό Μπελογιάννης όμως κανένας δεν πρόκειται να πειράξει πλέον τα κόκκινα αστέρια. «Μετά το 1989 κάποιοι μας κοίταζαν περίεργα, σαν κατάλοιπο του παρελθόντος» μου λέει ο κ. Κωνσταντίνος Ριζογιάννης, δήμαρχος του χωριού εδώ και εννέα χρόνια. Η ουγγρική κυβέρνηση μετονόμασε ένα εργοστάσιο και ένα δρόμο στη Βουδαπέστη με το όνομα Μπελογιάννης αλλά τελικά δεν πείραξε το χωριό. Παρά το γεγονός μάλιστα ότι οι Έλληνες αποτελούν πλέον μόνο το ένα τρίτο των περίπου 1200 κατοίκων οι Ούγγροι εξακολουθούν να ψηφίζουν τον Έλληνα δήμαρχο. Το ελληνικό στοιχείο, αν και μειοψηφικό, παραμένει κυρίαρχο χάρη και στην οικονομική ενίσχυση που φτάνει εδώ από την Αθήνας. Άλλωστε, εκτός από τα ελληνικά ονόματα των δρόμων και μια πέτρινη προτομή του ανθρώπου με το γαρύφαλλο, δεν υπάρχουν πλέον ορατά σημάδια που να μαρτυρούν ότι οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου. Και το πρώτο κτίριο που συναντάς μόλις περάσεις την πινακίδα «ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ» είναι μια ορθόδοξη εκκλησία. Βέβαια και σε αυτή την περίπτωση η απόφαση για την ανέγερσή της πάρθηκε με τους κανόνες ενός πρώην κομμουνιστικού χωριού: ο δήμαρχος χρειάστηκε να μαζέψει υπογραφές και μόνο με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας πήρε την τελική απόφαση.

Κοντά στην κεντρική πλατεία συναντάω δύο από τους πιο ηλικιωμένους κατοίκους του χωριού, τον Ηλία Τσαντίλα και τον Ηλία Παπαθανασίου. Μου διηγούνται ιστορίες από το Γράμμο και το Βίτσι, την αποκήρυξη του Βελουχιώτη από το ΚΚΕ, αλλά και τις διώξεις και το κλίμα τρομοκρατίας που επικράτησε μετά τον εμφύλιο. Ο κ Τσαντίλας θυμάται την ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον Μπελογιάννη στο κρησφύγετό του. «Μην βγεις από εδώ» του είπε «δεν ξέρεις ποιος θα θελήσει να σε σκοτώσει. Μπορεί να είναι ακόμη και συγγενείς ή φίλοι».

Και ύστερα ήρθε η περιπλάνηση στην ανατολική Ευρώπη. Βαριές δουλειές σε εργοστάσια, συνωστισμός σε κέντρα υποδοχής προσφύγων αλλά και η μόνιμη εγκατάσταση στο χωριό που έφτιαξε γι’ αυτούς η κυβέρνηση της Ουγγαρίας. «Η κυβέρνηση μας φρόντισε» λέει ο κ. Παπαθανασίου «είχε δώσει εντολή όταν ένα ελληνόπουλο χτυπά την πόρτα να του δίνουν αμέσως δουλειά».       

Μια επανάσταση, δυο ιστορίες

Το κλίμα αλλάζει απότομα όταν φέρνω στην κουβέντα την εξέγερση που σημειώθηκε το 1956 εναντίον του καθεστώτος και την εισβολή του σοβιετικού στρατού. Οι ιστορίες που μου διηγούνται τώρα θυμίζουν περισσότερο την κομματική προπαγάνδα της εποχής. «Οι αντεπαναστάτες έκαναν φριχτά εγκλήματα, σκότωναν παιδιά και έβγαζαν τα μάτια των αντιπάλων τους» λέει ο Ηλίας Τσαντίλας. «Και όταν ήρθε ο ρωσικός στρατός» συνεχίζει ο ίδιος «τα παιδιά πέταγαν βενζινοφυάλες στα άρματα μάχης αλλά οι Ρώσοι στρατιώτες είχαν εντολές να μην πυροβολούν». Πόσο διαφορετικές είναι αυτές οι διηγήσεις από τις αναλύσεις του Κορνήλιου Καστοριάδη που είχε χαρακτηρίσει τα γεγονότα εκείνης της χρονιάς σαν «την πρώτη επανάσταση μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»; Η ιστορία βέβαια ίσως να δικαιώσει και τις δυο απόψεις: στην επανάσταση του 1956, υποστηρίζουν σήμερα αρκετοί ερευνητές, είχαν παρεισφρήσει ακροδεξιοί και πρώην συνεργάτες των ναζί, που εκτελούσαν χωρίς οίκτο, τους συμπαθούντες της Σοβιετικής Ένωσης.

Ίσως γι’ αυτό το λόγο, το ‘56 κατατρύχει ακόμη και σήμερα την Ουγγαρία. Για ορισμένους μάλιστα, ήταν μια αναφορά σε αυτή τη χρονολογία η οποία πυροδότησε τις εξελίξεις που έφεραν το τέλος του ανατολικού μπλοκ. Ήταν 28 Ιανουαρίου του 1989 όταν ο Ιμρέ Ποζσγκάι, ένας από τους μεταρρυθμιστές του ουγγρικού κομμουνιστικού κόμματος, έδωσε μια ιστορική συνέντευξη στο ραδιόφωνο της Βουδαπέστης. «Το 1956 ήταν μια λαϊκή εξέγερση απέναντι σε μια ολιγαρχική μορφή επικυριαρχίας που εξευτελίζει το έθνος» είπε ο Ποζσγκάι φωτογραφίζοντας την επικυριαρχία της Μόσχας. Ο τότε πρωθυπουργός Μίκλος Νέμεθ, που άκουγε τη συνέντευξη από το ραδιόφωνο, ένιωσε τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του. Κάλεσε πανικόβλητος τον υπουργό Εξωτερικών και του ζήτησε να του αναφέρει καθημερινά κάθε πιθανή αντίδραση της Μόσχας. Το Κρεμλίνο του Γκορμπατσόφ όμως τηρούσε σιγή ιχθύος. Ο Νέμεθ καταλάβαινε πολύ καλά ότι εάν η Σοβιετική Ένωση δεν απαντούσε στην πρόκληση η Ουγγαρία θα μπορούσε σύντομα να απαγκιστρωθεί από την σφαίρα επιρροής της Μόσχας. Λίγους μήνες αργότερα η χώρα άνοιξε τα σύνορά της προς την Αυστρία χωρίς και πάλι να υπάρξει καμία αντίδραση από τον Γκορμπατσόφ. Άδικα καλούσε ο Τσαουσέσκου, από τη γειτονική Ρουμανία, τις δυνάμεις του συμφώνου της Βαρσοβίας να εισβάλουν στην Ουγγαρία για να την επαναφέρουν στην τάξη. Η ρωγμή που είχε ανοίξει στη Βουδαπέστη οδήγησε μέσα σε μερικούς μήνες στην ολοκληρωτική κατάρρευση όλων των καθεστώτων του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού. Όλα ξεκίνησαν εδώ, στη ρωγμή του χρόνου. 

Το αυγό του φιδιού

Κανένας σήμερα στη Ουγγαρία δεν φαίνεται να μετανιώνει για ότι συνέβη το 1989. Ακόμη και οι δυο ηλικιωμένοι συνομιλητές μου, στο χωριό Μπελογιάννης, δεν νοσταλγούν το παρελθόν. «Είχαμε βέβαια ασφάλεια, δωρεάν εκπαίδευση και υγεία» λέει ο Ηλίας Παπαθανασίου «αλλά μόνο μετά το 1989 οι άνθρωποι είδαν μερικές δεκάρες στην τσέπη τους». Σταματά για λίγο και ύστερα προσθέτει σκεπτικός: «τώρα βέβαια να δείτε που θα τις χάσουν και αυτές και θα είμαστε χειρότερα από πριν». Και ίσως να έχει δίκιο και αυτή τη φορά. Η οικονομική κρίση του 2008 χτύπησε αλύπητα την εξαγωγική οικονομία της Ουγγαρίας προκαλώντας συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 7% και έκρηξη της ανεργίας. Η χώρα σύρθηκε γονυπετής στις πόρτες της ΕΕ και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ζητώντας ενισχύσεις για να αποφύγει την ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευση. Τα δάνεια ήρθαν, οι όροι που τα συνόδευαν όμως απειλούν τώρα την κοινωνική συνοχή της χώρας. Η φασίζουσα άκρα δεξιά καρπώθηκε την κοινωνική δυσαρέσκεια από την πολιτική σκληρής λιτότητας. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές το ακροδεξιό κόμμα Jobbik ξεπέρασε το 15% τραβώντας ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό σε ακραίες θέσεις. Το Jobbik μάλιστα δημιούργησε το 2007 την παραστρατιωτική, νεοφασιστική οργάνωση «Ουγγρική Φρουρά» τα μέλη της οποίας παρελαύνουν με σύμβολα και στολές που παραπέμπουν άμεσα στα ναζιστικά Ες Ες. (στελέχη του Jobbik ακύρωσαν την τελευταία στιγμή προγραμματισμένη συνέντευξη με το «Κ»).  

Δυστυχώς οι επανεμφανιζόμενες νεοναζιστικές οργανώσεις δεν περιορίζονται σε παρελάσεις και σε αναφορές στο «ένδοξο ιστορικό παρελθόν» - όταν δηλαδή η Ουγγαρία συμμαχούσε με τις δυνάμεις του άξονα στο δευτερο παγκόσμιο πόλεμο.  Ομάδες νεαρών πραγματοποιούν όλο και συχνότερα δολοφονικές επιθέσεις εναντίον τσιγγάνων. Σε ένα πρόσφατο περιστατικό, που συγκλόνισε την Ουγγαρία, νεοναζιστές έβαλαν φωτιά στο σπίτι όπου κατοικούσε ένας πατέρας με τον ανήλικο γιό του. Και όταν αυτοί προσπάθησαν να διαφύγουν τους πυροβόλησαν και τους σκότωσαν.

Υ.Γ Επιστρέφοντας στην Ελλάδα διάβασα για το στεφάνι που έστειλε ο Δήμος Μπελογιάννη για την κηδεία της Έλλης Παπά, της συντρόφισσας του ανθρώπου με το γαρύφαλλο.

Περιοδικό Κ, Καθημερινή


Ακούστε τη ραδιοφωνική εκπομπή στο Infowar εδώ...

Ομαδικά πυρά από ισραηλινά λόμπι εντός και εκτός της Βρετανίας δέχεται το τηλεοπτικό δίκτυο Channel 4 το οποίο ερευνούσε την επιρροή που ασκούν εβραϊκές ομάδες στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων του Λονδίνου. Σύμφωνα με πληροφορίες η δημοσιογραφική έρευνα αποκάλυπτε μεταφορά σημαντικών χρηματικών ποσών προς στελέχη του συντηρητικού αλλά και του εργατικού κόμματος. Ακόμη γινόταν λόγος για “προληπτικές επιθέσεις” εναντίον μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων που ασκούσαν κρητική στο Ισραήλ. Καταφεύγοντας στο γνωστό τροπάριο τα ισραηλινά λόμπι έσπευσαν να κατηγορήσουν το βρετανικό κανάλι για αντισημητισμό – μια πρακτική στην οποία μάλιστα αναφερόταν και το ίδιο το ρεπορτάζ. 

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Δυο εκθέσεις που παρουσιάστηκαν την περασμένη εβδομάδα στις ΗΠΑ σκιαγραφούν το πραγματικό πρόσωπο της οικονομικής πολιτικής του προέδρου Ομπάμα. Η πρώτη αναφέρει ότι τα επίπεδα υποσιτισμού ξεπερνούν κάθε προηγούμενη πρόβλεψη καθώς τουλάχιστον 50 εκατομμύρια άτομα (στα οποία περιλαμβάνεται ένα στα τέσσερα παιδιά της χώρας) δυσκολεύονται να συγκεντρώνουν επαρκείς ποσότητες τροφίμων.

Την ίδια στιγμή αποδεικνύεται ότι τα κέρδη της Γουόλ Στριτ ξεπέρασαν τα επίπεδα ρεκόρ που είχαν καταγραφεί πριν από τρία χρόνια. Τα κέρδη των τεσσάρων πρώτων εταιρειών στο ταμπλό του μεγαλύτερου αμερικανικού  χρηματιστηρίου ξεπέρασαν το Σεπτέμβριο τα 22,5 δισεκατομμύρια. Παράλληλα οι έξι μεγαλύτερες τράπεζες προσέφεραν την ίδια περίοδο στα μεγαλοστελέχη τους μισθούς και μπόνους που ξεπέρασαν τα 112 δισεκατομμύρια δολάρια.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Μάταια περίμεναν οι ευρωπαίοι ηγέτες του «παλαιού κόσμου» τον Μπάρακ Ομπάμα να παραστεί, πριν από δυο εβδομάδες, στην τελετή για την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Τους αγνόησε προκλητικά. Η μισή ντροπή δική του και η άλλη μισή… στην Κίνα βρίσκεται. Αντί να χάνει το χρόνο του με πολιτικά ξοφλημένες προσωπικότητες, όπως ο Λεχ Βαλέσα, ο ένοικος του Λευκού Οίκου φωτογραφιζόταν σαν τουρίστας σε ένα άλλο τείχος - το σινικό.  

Μπορεί η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου να μην προσέφερε σχεδόν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, με εξαίρεση ορισμένες ομιχλώδεις υποσχέσεις των δυο πλευρών για το περιβάλλον και το διεθνές εμπόριο, έδωσε όμως το στίγμα των νέων σινο-αμερικανικών σχέσεων. Αποφεύγοντας να συναντήσει τον Δαλάι Λάμα και παρουσιάζοντας το Πεκίνο σαν «στρατηγικό εταίρο» ο Ομπάμα έδειξε τον απαιτούμενο «σεβασμό» που ανέμενε η Κίνα. Μια χώρα δηλαδή η οικονομία της οποίας αναμένεται να ξεπεράσει την αμερικανική μέχρι το 2027. Κυρίως όμως μια χώρα η οποία έχει «αγοράσει», όπως λέγεται, αμερικανικό χρέος ύψους 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων.   

Όπως ήταν αναμενόμενο η ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση στις ΗΠΑ κατηγόρησε τον Ομπάμα για ενδοτισμό -το ακροδεξιό δίκτυο FOX, μάλιστα, έπαιζε και ξανάπαιζε εικόνες από την βαθιά υπόκλιση που πραγματοποίησε μπροστά στον κινέζο ομόλογό του χαρακτηρίζοντάς την «ένδειξη υποτέλειας στους κινέζους». Παραδόξως, βέβαια, ακόμη και τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ συντηρούσαν την εικόνα μιας Κίνας η οποία κρατά τον ταύρο της  Γουόλ Στριτ από… τα κέρατα, λόγω του υπέρογκου αμερικανικού χρέους που ελέγχει. Είναι γεγονός ότι εάν το Πεκίνο αποφάσιζε να ξεφορτωθεί τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου ο βασιλιάς δολάριο θα αποδεικνυόταν γυμνός και η Νέα Υόρκη θα σβηνόταν μεμιάς από τον χάρτη των οικονομικών κέντρων του πλανήτη. Το σενάριο αυτό όμως δεν είναι τόσο πιθανό όσο παρουσιάζεται συνήθως. Καθώς οι ΗΠΑ απορροφούν τουλάχιστον το 20% των κινεζικών εξαγωγών η κινεζική οικονομία είναι εξίσου εξαρτημένη από την αμερικανική, αν και με διαφορετικό τρόπο. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ αρκετοί συντηρούν την απειλή του κινεζικού οικονομικού δράκου και για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Χρησιμοποιούν δηλαδή την απειλή του χρέους ως πρόσχημα για τη συμπίεση των μισθών και τις περικοπές των δημοσίων δαπανών.

Αρκετά πιο σύνθετη απ’ ότι παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ ήταν και η αντιπαράθεση για την ισοτιμία του δολαρίου έναντι του Γουάν. Ο Ομπάμα φέρεται να διαμαρτυρήθηκε για το υποτιμημένο κινεζικό νόμισμα και ζήτησε ένα πιο σκληρό Γουάν (το οποίο θα βοηθήσει τις ΗΠΑ να μειώσουν το εμπορικό έλλειμμα). Όπως εξηγούσε όμως στον Γκάρντιαν ο οικονομολόγος Μαρκ Γουέισμπροτ, την ίδια στιγμή το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών προωθεί ένα σκληρό δολάριο (γεγονός που πρακτικά ισοδυναμεί με ένα υποτιμημένο γουάν).  Ουσιαστικά δηλαδή κατηγορούν την Κίνα για ένα πρόβλημα που δεν θέλουν να λύσουν ούτε στις ΗΠΑ. Και αυτό γιατί το χρηματιστηριακό κεφάλαιο των ΗΠΑ, επί του παρόντος, επιθυμεί ένα ισχυρό εθνικό νόμισμα με το οποίο θα αγοράζει φτηνά ξένα προϊόντα και θα διατηρεί χαμηλό πληθωρισμό. Όλα αυτά βέβαια σε βάρος των Αμερικανών εργαζομένων για τους οποίους η Γουόλ Στριτ δεν δίνει δεκάρα. 

Από την πλευρά της η Κίνα είχε πολύ πιο σοβαρά και τεκμηριωμένα παράπονα απέναντι στην φιλελεύθερη Αμερική λόγω των σκληρών προστατευτικών μέτρων που λαμβάνει για να περιορίσει τις εισαγωγές κινεζικών προϊόντων. 

Σε κάθε περίπτωση η φαινομενικά ανιαρή επίσκεψη Ομπάμα στο Πεκίνο έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ότι η Ασία είναι ο νέος οικονομικός (και σταδιακά και πολιτικός) ομφαλός της Γης και κανένας δεν μπορεί πλέον να τον αγνοήσει.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ 22/11/2009

Συνεχίζοντας την αποστολή στο πρώην ανατολικό μπλοκ το Infowar φτάνει στην Ουγγαρία για να συναντήσει τους τελευταίος αντάρτες του χωριού Μπελογιάννης αλλά και τις νεοφασιστικές οργανώσεις της Βουδαπέστης.

Ακούστε...

Τον βρήκα στο γραφείο του να συνδέει το palmtop του με τον προσωπικό του υπολογιστή. Εγκατέλειψε απρόθυμα τα «παιχνίδια» του για να μου μιλήσει. Μόλις τελειώσαμε, έβγαλε από την τσέπη του ένα smartphone, το έδωσε στον βοηθό του και ζήτησε να μας φωτογραφίσει. Ύστερα έτρεξε στο γραφείο του και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα μου ανακοίνωσε ότι είχε «ανεβάσει» τη φωτογραφία μας στο Ιντερνετ. Ήταν ο Βαλέσα που είχα φανταστεί. Όχι ο ηγέτης της Αλληλεγγύης και πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Πολωνίας αλλά ένα αιώνιο παιδί που ισορρόπησε στο κύμα της ιστορίας. 
Τις ημέρες που τον συνάντησα πλήθαιναν και πάλι τα δημοσιεύματα που τον παρουσίαζαν να έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τις μυστικές υπηρεσίες του λεγόμενου κομμουνιστικού καθεστώτος. Σε ένα πρόχειρο γκάλοπ έξω από το γραφείο του, μόνο ένας φοιτητής ιστορίας δέχθηκε να σχολιάσει την είδηση: «Ξέρετε» μου είπε «στην Αμερική παίρνουν ένα πράκτορα, σαν τον Τζέιμς Μποντ, και τον κάνουν ήρωα. Στην Πολωνία παίρνουμε έναν ήρωα και τον φωνάζουμε πράκτορα»…

Ποια ήταν η πιο καθοριστική στιγμή στην κατάρρευση των χωρών του λεγόμενου σοσιαλισμού.

Οι άνθρωποι κοιτάζουν την εικόνα και όχι την ουσία. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου είναι δυνατή εικόνα αλλά οι πραγματικοί αγώνες δεν γράφουν πάντα τόσο καλά στην κάμερα. Η πτώση του κομμουνισμού ξεκίνησε εδώ, το 1980, όταν εγώ είχα το κίνημα στα χέρια μου. Και πρέπει να σας πω ότι εάν ο Γκορμπατσόφ ήταν λίγο πιο έξυπνος θα μπορούσε να είχε ακυρώσεις τις αλλαγές.

Μέχρι τη δική μας απεργία το 1980 οι κομμουνιστές προσπαθούσαν να σταματήσουν όλα τα κινήματα. Επιτέθηκαν το 1956 στην Ουγγαρία, νωρίτερα στην ανατολική Γερμανία, αργότερα την Τσεχοσλοβακία κ.ο.κ Ήθελαν να αποδείξουν ότι το κομμουνιστικό μέτωπο ήταν ισχυρό και με λαϊκή υποστήριξη. Το 1980 όμως είχε έρθει η σειρά μας να δείξουμε τη δύναμή μας. Οργάνωσα όλους τους εργαζόμενους και τους έφερα στο ναυπηγείο. Ύστερα κάλεσα δημοσιογράφους και κάμερες από όλο τον κόσμο και έδειξα μπροστά στα μάτια των κομμουνιστών ποιος έχει την πραγματική δύναμη. Ήταν η πρώτη τόσο μεγάλη νίκη. Το σκορ ήταν 1-0 και αργότερα πετύχαμε το δευτερο πόντο με την νομιμοποίηση του συνδικάτου Αλληλεγγύη. Οι Γερμανοί λοιπόν μπορεί να γκρέμισαν το τείχος και οι Τσέχοι να έκαναν τη βελούδινη επανάσταση αλλά χωρίς τη δική μας νίκη δεν θα είχε γίνει τίποτα από αυτά.

Ποιος ήταν ο ρόλος του Βατικανού;

Χωρίς τη βοήθεια του Πάπα δεν θα κερδίζαμε τη στήριξη του κόσμου. Τις δικές μας συγκεντρώσεις τις διέλυαν πάντα οι αρχές. Ο Πάπας όμως με την επίσκεψή του στην Πολωνία (το 1979) συγκέντρωσε εκατομμύρια κόσμου. Εμείς εκμεταλλευτήκαμε τη συγκέντρωση και στη συνέχεια εκμεταλλευτήκαμε και τη δυναμική που είχε δημιουργηθεί για να μετατρέψουμε τις απεργίες σε ένα ευρύ μέτωπο ενάντια στο καθεστώς. Ο πάπας δεν ήθελε να παλέψει τον κομμουνισμό. Φυσικά δεν του άρεσε το σύστημα αλλά δεν πάλευε με τον κομμουνισμό.

Κάποιοι υποστηρίζουν όμως ότι πέρα από την ηθική στήριξη υπήρχε και οικονομική βοήθεια από το Βατικανό και όχι μόνο.

Αυτά είναι ψέματα. Στην ΕΣΣΔ βέβαια πίστευαν πραγματικά ότι υπάρχει οικονομική υποστήριξη. Σε όλο κόσμο πολλοί άνθρωποι συνεννοούνταν χωρίς στην πραγματικότητα να μιλάνε μεταξύ τους. Ο Ρόναλντ Ρίγκαν, ο Φρανσουά Μιτεράν, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Χέλμουτ Κολ. Ο καθένας έκανε ότι νόμιζε σωστό αλλά φυσικά όλα στρέφονταν εναντίον της ΕΣΣΔ. Η Μόσχα θεωρούσε ότι πίσω από όλα αυτά υπήρχε μια συνομωσία. Και αφού πίστευαν ότι όλα γίνονται βάσει σχεδίου θεωρούσαν ότι πρέπει να υπάρχει και οικονομική υποστήριξη. Δεν υπάρχει όμως κανένα μυστικό. Ο καθένας έκανε ό,τι θεωρούσε πως όφειλε να κάνει.

Σήμερα σας κατηγορούν ότι συνεργαστήκατε με τις μυστικές υπηρεσίες της Πολωνίας στη δεκαετία του 70.

Το 1970, στα 27 μου χρόνια, ήμουν επικεφαλής της μάχης που δώσαμε στα ναυπηγεία, την οποία χάσαμε. Και σας ρωτάω: Είχα το δικαίωμα να συνδιαλέγομαι με την αστυνομία και την ασφάλεια ή όχι; Πολλοί λένε ότι δεν το είχα. Εγώ πιστεύω ότι σαν πρόεδρος ήμουν ο μόνος που έπρεπε να μιλά μαζί τους. Δεν ξέρω βέβαια τι έγραφαν αυτοί στους φακέλους τους για μένα. Εάν όμως δεν γνώριζα πως λειτουργεί και πως σκέφτεται η ασφάλεια δεν θα μπορούσα να την κερδίσω το 1980. Αυτό κάποιοι το αποκαλούν εξυπνάδα και κάποιοι προδοσία. Αν όμως είχα συνεργαστεί πραγματικά μαζί τους δεν θα παρέμενα στο πλευρό τους; Εγώ όμως πάλεψα μαζί τους και τους νίκησα.

Αργότερα όταν απέκτησα δύναμη κάποιοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν σκιές στο παρελθόν μου. Και αυτό είναι πλέον αποδεδειγμένο. Στην πολιτική εκμεταλλεύονται τα πάντα. Δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα.

Η σημερινή Πολωνία είναι αυτή που είχατε ονειρευτεί;

Όχι, σε καμία περίπτωση. Οι αλλαγές που συντελούνται όμως είναι τόσο σημαντικές που αξίζει κάθε κόστος. Όποιος κοιτάζει μόνο το κόστος θα είναι φυσικά δυσαρεστημένος. Πρέπει όμως να θέτει πάντα μια βασική ερώτηση. Τι είναι καλύτερο; Η ελευθερία ή η δικτατορία; Ποιο σύστημα είναι καλύτερο; Η ελεύθερη οικονομία του καπιταλισμού ή ο κομμουνισμός; Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμασταν έτοιμοι για τη νέα πραγματικότητα. Τα καλύτερα στελέχη της χώρας, οι αξιωματικοί και οι άνθρωποι του πνεύματος είχαν σκοτωθεί στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, γεγονός που δημιούργησε τεράστια προβλήματα.

Πως θα θυμάστε τον Γιαρουζέλσκι, σαν δικτάτορα ή σαν τον άνθρωπο που απέτρεψε μια αιματοχυσία αναγνωρίζοντας τη δράση της Αλλυλεγγύης;

Ο Γιαρουζέλσκι προέρχεται από μια προδομένη γενιά. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήταν μεγάλος ηγέτης και μεγάλος άνθρωπος. Δεν μπορούμε να τον κρίνουμε αν δεν συνυπολογίζουμε ότι η Δύση πρόδωσε την Πολωνία επιτρέποντας στην ΕΣΣΔ να την καταλάβει. Έκτοτε πολλοί συμμάχησαν με τη Μόσχα πιστεύοντας  ότι θα αλλάξουν το σύστημα από μέσα. Κάποιοι άλλοι από φόβο. Ας τους κρίνει ο θεός.

Προσωπικά, στη θέση του Γιαρουζέλσκι, θα είχα παίξει διαφορετικά το παιχνίδι. Εν τέλει, όμως, είχε δυο μόνο επιλογές: ή θα τον εκτελέσουν σαν ήρωα της Πολωνίας ή θα έκανε ότι έκανε. Χωρίς να γνωρίζουμε τις ακριβείς συνθήκες δεν μπορούμε να κρίνουμε. Εμένα μου αρκεί η νίκη που πετύχαμε. Τον Γιαρουζέλσκι ας τον κρίνουν οι εισαγγελείς και οι ιστορικοί.

Τι απαντάτε σε όσους νοσταλγούν το παλαιό καθεστώς;

Και εγώ νοσταλγώ το παρελθόν γιατί τότε ήμουν 18 χρονών και τώρα δεν είμαι (γέλια). Εξαρτάται τι νοσταλγείς από το παρελθόν. Αν θέλουν να είναι δούλοι είναι δικαίωμά τους. Αν θέλουν κομμουνισμό ας πάνε στην Κούβα. Ο Κάστρο θα τους δεχτεί.

 

Το κείμενο στο περιοδικό Κ της Καθημερινής στο πλαίσιο της μεγάλης αποστολής στο πρώην ανατολικό Μπλοκ.

Νυχτερινή διαδρομή με τρένο από το Βερολίνο στο Γκντανσκ - το «μαργαριτάρι του Βορά». Στο παρελθόν οι Γερμανοί έφταναν εδώ είτε με τις μεραρχίες του Χίτλερ είτε με ειδική άδεια του μεταπολεμικού καθεστώτος. Σήμερα πηγαίνουν απλώς για σαββατοκύριακο με ένα τυπικό έλεγχο διαβατηρίου. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, η ροή ήταν αντίστροφη. Πολωνοί εργάτες (με προεξέχοντα τον περίφημο Πολωνό υδραυλικό) έβρισκαν δουλειά στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης συμπιέζοντας τα μεροκάματα και ενεργοποιώντας τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά των δυτικών κοινωνιών. Μετά την οικονομική κρίση, όμως, ο Πολωνός υδραυλικός επέστρεψε στα πάτρια εδάφη για να βιώσει την πρώτη μετα-σοσιαλιστική κατάθλιψη.

H δική μου πρώτη εικόνα από το Γκντάνσκ είναι εντελώς διαφορετική. Το ιστορικό κέντρο της πόλης είναι σχεδόν παραμυθένιο. Ανάμεσα σε κάστρα και περίτεχνες εκκλησίες δεκάδες μπαράκια, καφέ και εστιατόρια προσφέρουν από παραδοσιακή κουζίνα μέχρι σούσι. Τίποτα δεν προδίδει ότι εδώ ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος και αργότερα γράφτηκε μια από τις τελευταίες σελίδες του Ψυχρού Πολέμου. Κανένα ίχνος από τις μουντές εικόνες που μετέδιδαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης από τις εξεγέρσεις του 1980 και τα γεγονότα του 1989.

Αυτή η εικόνα ευημερίας όμως δείχνει να κόβεται απότομα έξω τα όρια της παλιάς πόλης. Χρειάζεται να περπατήσω μόλις δέκα λεπτά από το κέντρο για να φτάσω στα πρώην ναυπηγεία Λένιν. Στέκομαι μπροστά στην καγκελόπορτα όπου σκαρφάλωνε κάποτε ο Λεχ Βαλέσα αμφισβητώντας την παντοκρατορία του καθεστώτος αλλά και της ίδιας της Μόσχας. Ένας απλός ηλεκτρολόγος τα έβαλε με το θεριό. Και το νίκησε. Οι σημερινοί εργάτες στα ναυπηγεία, όμως, φαίνεται πως έχουν χάσει τη δική τους μάχη. Παλαιότερα οι κάτοικοι της γύρω περιοχής ξυπνούσαν από τις βαθιές κόρνες των πλοίων που προσέγγιζαν τα ναυπηγεία. Σήμερα επικρατεί μια ανατριχιαστική σιωπή.

Περνάω την πύλη μαζί με τον Γιώργο Ορφανό, πρόεδρο της ελληνική κοινότητας, ο οποίος εργαζόταν στα ναυπηγεία τα μολυβένια χρόνια του 1980. Θυμάται ακόμη τις αναταραχές, τις συνεχείς συνελεύσεις αλλά και τον απλό κόσμο που έφερνε τρόφιμα στους απεργούς του συνδικάτου Αλληλεγγύη. Και στο μυαλό όλων να αντηχεί βαριά η φωνή του συντρόφου Μπρέζνιεφ, που υπενθύμιζε ότι «Πολωνία και ΕΣΣΔ είναι σύντροφοι εν όπλοις» - ότι δηλαδή οι δυνάμεις του συμφώνου της Βαρσοβίας μπορεί να εισβάλουν ανά πάσα στιγμή για να επιβάλλουν την τάξη.

Σήμερα δυσκολευόμαστε να εντοπίσουμε τους εναπομείναντες εργάτες στις σκουριασμένες εγκαταστάσεις. Ο θόρυβος των μηχανών, που σκεπάζει κατά διαστήματα τη φωνή μας, θυμίζει περισσότερο τον επιθανάτιο ρόγχο του ένδοξου παρελθόντος. Οι εργάτες στα ναυπηγία του Γκντάνσκ ήταν οι πρώτοι που πλήρωσαν τις επιπτώσεις από το πέρασμα στην οικονομία της αγοράς. Οι κρατικές επιδοτήσεις έπρεπε να σταματήσουν με εντολή της Ε.Ε και αυτοί να περάσουν την πόρτα της ανεργίας. Αισθάνονται ακόμη ότι για να σώσουν τη χώρα από το παλαιό καθεστώς πριόνισαν το κλαρί πάνω στο οποίο κάθονταν. Ή όπως έλεγε πρόσφατα o Άνταμ Μίτσνικ, δημοσιογράφος και κορυφαίο στέλεχος της Αλληλεγγύης, «είναι σαν να έχεις ένα εργοστάσιο που παράγει αγάλματα του Λένιν και οι εργάτες να ζητούν την πτώση του κομμουνισμού».   

Για να κατανοήσεις καλύτερα τα αίτια της εξέγερσης που οδήγησε στην ανατροπή του καθεστώτος αρκεί να περάσεις μερικά λεπτά στο μουσείο κομμουνισμού της πόλης (απαραίτητο πλέον στοιχείο κάθε μετα-σοσιαλιστικού καθεστώτος που σέβεται τον εαυτό του). Στην είσοδο σε τρομάζει η άγρια, μαγνητοφωνημένη φωνή ενός αστυνομικού που ζητά να δει τα χαρτιά σου. Και ύστερα σε περιμένει ένα άδειο μπακάλικο, σύμβολο των ελλείψεων τροφίμων που πυροδότησαν τις εξεγέρσεις του 1970 και του 1980. Η πολωνική οικονομία δεν ακολουθούσε το λεγόμενο «σοσιαλιστικό» μοντέλο των γειτονικών χωρών. Περιελάμβανε μικροϊδιοκτήτες γης, και ελεύθερους εμπόρους και βιοτέχνες. Το αποτέλεσμα ήταν να διατηρείται σοσιαλιστική δομή στη βιομηχανία, λαϊκός καπιταλισμός στη γεωργία και γραφειοκρατικός έλεγχος στο εμπόριο. Λες και κάποιος προσπαθούσε να συνενώσει όλα τα αρνητικά του ανατολικού και του δυτικού μοντέλου για να δημιουργήσει ένα εκτρωματικό υβρίδιο. Ο θάνατός του ήταν θέμα χρόνου.

Οι Έλληνες του Γκντάνσκ

Ο Γιώργος Ορφανός, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες του Γκντανσκ έχει τη δική του ιστορία να διηγηθεί. Οι γονείς του βρέθηκαν πρόσφυγες στην Πολωνία μετά το τέλος του εμφυλίου. «Η πρώτη αποστολή των νεοσύστατων μυστικών υπηρεσιών της Πολωνίας» μου εξηγεί «ήταν να φέρουν στη χώρα τουλάχιστον 3.000 αντάρτες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα μέσω Αλβανίας».

Ο ίδιος σε αντίθεση με τους περισσότερους έλληνες του Γκντάνσκ και της γειτονικής Γδίνιας, συμμετείχε στο συνδικάτο της Αλληλεγγύης μέχρι τη στιγμή που το καθεστώς απείλησε να τον απελάσει. «Οι περισσότεροι Έλληνες εδώ πίστευαν πραγματικά στο καθεστώς και δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν ούτε τις ελλείψεις τροφίμων» μου λέει. Και ο ίδιος όμως πιστεύει ότι μετά τη σταλινική περίοδο της δεκαετίας του 50 η Πολωνία αποτελούσε μια από τις καλύτερες περιπτώσεις στο λεγόμενο ανατολικό μπλοκ. 

Σήμερα ο Γιώργος Ορφανός παραπέμπει στο πρότυπο ενός επιτυχημένου «καπιταλιστή», με δικές του εταιρείες τροφίμων και τροφοδοσίας πλοίων. Πιστεύει όμως ότι σχεδόν έξι στους δέκα εργαζόμενους θα προτιμούσαν να επιστρέψουν στην εποχή πριν από το 1989. «Έχασαν την ασφάλειά τους, την πρόνοια και τα σχολεία τους. Κανένας δεν τους προετοίμασε για να ζήσουν στο νέο σύστημα». «Σήμερα χτίζουν μόνο εμπορικά κέντρα» μου λέει καθώς οδηγούμε στον περιφερειακό του Γκντάνσκ και συνεχίζει: «ότι άλλες υποδομές  βλέπεις φτιάχτηκαν πριν από το 1989». Σημαντική εξαίρεση ένα τεράστιο εργοτάξιο που συναντάμε έξω από το Γκντάνσκ – το υπό κατασκευή γήπεδο BalticArena το οποίο θα φιλοξενήσει ορισμένες από τις αναμετρήσεις του EURO 2012.  

Ακούστε την εκπομπή στο Infowar

Σε προκεχωρημένο φυλάκιο, από το οποίο θα μπορεί να εξαπολύει στρατιωτικές επιχειρήσεις και προγράμματα παρακολούθησης και αποσταθεροποίησης εχθρικών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική μετατρέπει την Κολομβία ο Μπαρακ Ομπάμα. Η αποικιακού τύπου συμφωνία, που υπέγραψε στις 30 Οκτωβρίου ο Αμερικανός πρέσβης στην Μποκοτά με την κυβέρνηση της Κολομβίας, μετατρέπει επτά στρατιωτικές βάσεις της χώρας σε εν δυνάμει ορμητήρια του Πενταγώνου. Οι σχετικές συμφωνίες, που σύμφωνα με τον Φιντέλ Κάστρο «ισοδυναμούν με προσάρτηση της Κολομβίας στις ΗΠΑ» επιτρέπουν στον αμερικανικό στρατό να χρησιμοποιεί ακόμη και αεροδρόμια της πολιτικής αεροπορίας της Κολομβίας. Οι αμερικανοί στρατιώτες αλλά και οι ιδιωτικές εταιρείες μισθοφόρων, που εδώ και χρόνια συμπεριφέρονται σαν στρατός κατοχής στην Κολομβία, θα απολαμβάνουν πλήρη διπλωματική ασυλία.

Σε συνδυασμό με την πρόσφατη νεκρανάσταση του τέταρτου αμερικανικού στόλου, ο οποίος περιπολεί στις ακτές της Νότιας Αμερικής, η συμφωνία με την Κολομβία δημιουργεί τρομακτική συγκέντρωση αμερικανικής ισχύος στην περιοχή. Σε αντίθεση με πρακτικές του παρελθόντος, όταν η Ουάσινγκτον στηριζόταν στις μυστικές υπηρεσίες και σε μισθωμένα τάγματα θανάτου, τώρα το Πεντάγωνο φαίνεται ότι κατεβάζει σταδιακά και τις δικές του δυνάμεις στην περιοχή.

Επισήμως η Ουάσινγκτον υποστηρίζει ότι βασικός στόχος των συμφωνιών είναι η ενίσχυση των επιχειρήσεων εναντίον των εμπόρων ναρκωτικών. Έγγραφο όμως της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας, που ήρθε πρόσφατα στο φως, αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα η κυβέρνηση Ομπάμα… ξέθαψε το τσεκούρι του πολέμου. Το έγγραφο, το οποίο αφορά κυρίως τη χρήση της στρατιωτικής βάσης του Παλανκέρο, αναφέρει ότι η χρήση των εγκαταστάσεων «θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να πραγματοποιούν επιχειρήσεις σε ολόκληρη την Νότια Αμερική». Οι σχετικές συμφωνίες, συνεχίζει το έγγραφο «έχουν ως στόχο να προσφέρουν στις ΗΠΑ πλήρη επιχειρησιακή δυνατότητα σε μια κρίσιμη περιοχή του ημισφαιρίου όπου η ασφάλεια και η σταθερότητα απειλούνται διαρκώς από τρομοκρατικές οργανώσεις, που χρηματοδοτούνται από το εμπόριο ναρκωτικών […] καθώς και από αντι-αμερικανικές κυβερνήσεις». Η γλώσσα που χρησιμοποιείται από τα στελέχη του Πενταγώνου παραπέμπει στις χειρότερες ημέρες των αμερικανικών επεμβάσεων στη Λατινική Αμερική ενώ φωτογραφίζει, πέραν κάθε αμφιβολίας, τους αριστερούς αντάρτες του FARC στην Κολομβία και τις νέες αριστερές κυβερνήσεις της περιοχής.

Οι πρώτες πληροφορίες για την υπογραφή της συμφωνίας είχαν προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων ακόμη και σε συντηρητικές κυβερνήσεις της Νότιας Αμερικής. Τελικά όμως οι ΗΠΑ κατάφεραν να προχωρήσουν στην υπογραφή όταν έλαβαν, εμμέσως πλην σαφώς, το πράσινο φως από τη Βραζιλία του Λούλα. Οι πρώτες αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις από την κίνηση του Λευκού Οίκου σημειώθηκαν στις σχέσεις της Κολομβίας με τη Βενεζουέλα. Στο εβδομαδιαίο τηλεοπτικό του διάγγελμα ο Ούγκο Τσάβες δήλωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας του «θα πρέπει να είναι έτοιμες για πόλεμο» ενώ διέταξε την μεταφορά στρατευμάτων στα σύνορα με την Κολομβία. Αν και οι δηλώσεις του χαρακτηρίστηκαν σαν «μπλόφα» οι σχέσεις του Καράκας με την Μποκοτά εισήλθαν σε νέα ψυχροπολεμική φάση. Ο Τσάβες διέκοψε το διμερές εμπόριο γεγονός που έχει ήδη προκαλέσει οικονομική ασφυξία στους κατοίκους που ζουν και από τις δυο πλευρές των συνόρων. Η Βενεζουέλα καταγγέλλει συνεχείς παραβιάσεις των συνόρων της από παραστρατιωτικές ομάδες της Κολομβίας. Δεν έχει περάσει άλλωστε ούτε ένας χρόνος από τη στιγμή που οι ένοπλες δυνάμεις της Κολομβίας εισέβαλαν στο γειτονικό Ισημερινό (φιλική χώρα της Βενεζουέλας) χτυπώντας βάσεις ανταρτών.

Η απόφαση της κυβέρνησης Ομπάμα να μετατρέψει την Κολομβία σε «Ισραήλ της Λατινικής Αμερικής» αλλά και η επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής δεν είναι τυχαία. Ο Κολομβιανός πρόεδρος Ουρίμπε αποτελεί τον πιστότερο σύμμαχο της αμερικανικής κυβέρνησης και σύντομα ενδέχεται να αποχωρήσει εάν δεν καταφέρει να τροποποιήσει την εκλογική νομοθεσία ώστε να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Να σημειωθεί βέβαια ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, που έχυναν χωλή για την προσπάθεια του Τσάβες να επεκτείνει με δημοκρατικά μέσα τη θητεία του, προτίμησαν να μην σχολιάσουν τις κινήσεις Ουρίμπε.

Οι ΗΠΑ πραγματοποιούν εδώ και δεκαετίες ένα πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Κολομβία. Η ανάθεση των επιχειρήσεων και της επιμελητειακής υποστήριξης σε ιδιωτικές εταιρείες αποτέλεσε πρόβα τζενεράλε για το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αδίστακτοι μισθοφόροι από κάθε γωνιά του πλανήτη (και κυρίως από συμμαχικές χώρες όπως το Ισραήλ) έφταναν στην Κολομβία για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους – πάντα με πρόσχημα την μάχη κατά των ναρκωτικών. Με την ανοχή της Ουάσινγκτον ο στρατός της Κολομβίας συνεργάστηκε με παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου που πραγματοποίησαν πρωτοφανείς φρικαλεότητες. Πρόσφατα ήρθαν στο φως βίντεο παραστρατιωτικών ομάδων που έκοβαν τα χέρια ζωντανών αιχμαλώτων. Τα τελευταία στοιχεία της κολομβιανής κυβέρνησης κάνουν λόγο για 27.000 αγνοούμενους που πιστεύεται ότι έπεσαν θύματα των συγκεκριμένων ομάδων.

Προφανώς εγκλήματα πραγματοποιήθηκαν και από την πλευρά των ανταρτών, οι οποίοι επίσης κατηγορούνται για συμμετοχή στο εμπόριο ναρκωτικών. Η κυβέρνηση Ουρίμπε, όμως, ενώ συνεχίζει τον πόλεμο με την (αριστερών καταβολών) οργάνωση FARC, προσέφερε ευνοϊκούς όρους αμνήστευσης των χειρότερων δολοφόνων. Όσοι από τους ηγέτες τέτοιων οργανώσεων συνελήφθησαν οδηγήθηκαν αμέσως σε αμερικανικές φυλακές (όπου θα δικαστούν μόνο για αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά και όχι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας). Να σημειωθεί ότι εάν οι άνθρωποι αυτοί ανοίξουν το στόμα τους θα προκαλέσουν ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού στην Μποκοτά, καθώς δεκάδες πολιτικοί φέρονται να συνεργάστηκαν μαζί τους για να εξασφαλίσουν την εκλογή τους στις εκλογές του 2006.

Το σκηνικό είναι λοιπόν έτοιμο: Ένα απόλυτα διεφθαρμένο καθεστώς, οι πραιτοριανοί του οποίου κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, προσέφερε την εδαφική του κυριαρχία στις ΗΠΑ, οι οποίες θα το μετατρέψουν σε μια τεράστια στρατιωτική βάση για τον έλεγχο εχθρικών καθεστώτων αλλά και των πλούσιων φυσικών πόρων της περιοχής. Φυσικά οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα οι καταστάσεις στη Μέση Ανατολή είναι απλώς συμπτωματική.     

Εφημερίδα ΠΡΙΝ 15/11/2009

Ιστορίες με ισχυρές δόσεις ποδοσφαίρου, τηλεοπτικών παιχνιδιών, εξεγέρσεων και απογοητεύσεων από το αρχείο του ραδιοφώνου του ΣΚΑΙ για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Ακούστε...

Το τρίτο μέρος του αφιερώματος του Infowar στο πρώην Ανατολικό Μπλοκ. Μερικές ερωτήσεις στον Βάτσλαβ Χάβελ και μια μεγάλη κουβέντα με το σημαντικότερο συγκρότημα της τσεχικης underground σκηνής για μια χαμένη Άνοιξη και μια βελούδινη Επανάσταση.

Ακούστε